Uw browser ondersteunt geen javascript of het staat uit. Dat betekent dat de interactieve functies van deze website niet toegankelijk zullen zijn.

Bovenkant van de pagina
Ga direct naar de navigatie
Ga direct naar de content

Jo Haen-van Langen door

Jo Haen-van Langen 2 2

Bevallen op de inwoning.

Woningnood in de jaren '60

1964

Middenmeer

Een buurvrouw vroeg nog wanneer de baby kwam en ik zei: ‘Morgen’

Tag personen

Voltastraat 10. -
.
De dakkapel was van onze slaapkamer. Het kleine raampje links daarvan was van het keukentje.
Foto: Jo Haen-van Langen ©

In de jaren 60 ging je pas samenwonen als je getrouwd was. Maar het was heel moeilijk om aan een huurwoning te komen. Je moest eerst een urgentieverklaring hebben.
Toen mijn toenmalige verloofde Dolf en ik na 3 ½ jaar verkering genoeg geld bij elkaar hadden gespaard voor een uitzet ging hij ’s avonds na het werk in de banketbakkerij de huizen langs om te vragen of iemand misschien een kamer voor ons beschikbaar had. Uiteindelijk wilden de heer en mevrouw Veenker in de Voltastraat 10 een gedeelte van hun dubbele bovenwoning verhuren voor ƒ 90,- per maand (incl.gas en licht). Het bestond uit 2 kamertjes, een keukentje, gebruik van badkamer + balcon. Niet slecht eigenlijk, maar ja, je moest wel altijd via het woongedeelte van de hoofdbewoners om bij je kamers te komen. Altijd zachtjes doen terwijl mevrouw Veenker me meteen duidelijk maakte dat ik de trappen moest schoonhouden en de koperen deurknoppen wekelijks moest poetsen ! Desondanks waren het aardige mensen. Zij sliepen voortaan in de kamer ensuite.
In die tijd stopte je meteen met werken. Ik was al snel in verwachting en bereidde me voor op het moederschap. In de kleine slaapkamer paste achter ons onderschuifbed net een kinderledikantje. Dolf maakte zelf een commode en ik vertelde iedereen dat de baby op 5 september geboren zou worden ! Ik hoopte maar dat de hoofdbewoners die dag niet thuis zouden zijn. En mijn wens werd vervuld want op 5 september hadden ze een personeelsuitje van Werkspoor. Toen een buurvrouw op 4 september vroeg wanneer de baby kwam zei ik: ‘Morgen’ .

De volgende morgen rond 8 uur kreeg ik inderdaad een beetje buikpijn wat allengs erger werd. Om 12 uur belde ik Dolf, die meteen naar huis kwam en de verloskundige, mevr.Baak. Zij verscheen om half 2, ging uitgebreid zitten koffiedrinken en verklaarde dat het bij een eerste kind wel 24 uur kon duren. Maar ik geloofde dat niet, verrekte van de pijn en dacht: “Waarom doet ze nou niks ? Ze neemt me schijnbaar niet serieus”. Om 3 uur ging ze eindelijk eens kijken hoeveel ontsluiting ik had. Nou, genoeg ! Om 5 voor 4 werd onze dochter Mieke geboren. 5 Pond en op 5 september ! Allemaal op de inwoning !