Jo
Vragen
01 - Waar staat dit kerkgebouw en wat is de naam ?
02 - Wanneer is het gebouwd en wie was de architect ?
03 - Wanneer raakte het als kerkgebouw buiten gebruik en aan welke instantie is het toen overgedragen ?
04 - Welke orkesten gaan hier repeteren ?
05 - Heb je herinneringen aan deze kerk of aan dit gebouw ?
Antwoorden
01 Ambonplein – Gerardus Majella.
02 1925 – De architect is Jan Stuyt.
03 1992 – Stadsherstel,
04 Ned.Philharmonisch Orkest en Ned.Kamerorkest.
Hartelijk dank voor jullie inzending.
Helaas bleek de opgave toch moeilijker dan ik dacht. Ik had gehoopt dat de informatie over de open dag in de kerk de mensen op het goede spoor zou zetten. Maar het mocht helaas niet baten.
Wel leuke herinneringen.
J.M.Donk Zijn moeder was jarenlang secretaris van de Katholieke Arbeiders Vrouwen die bij de parochie van de Gerardus hoorden.
1 Keer per jaar gingen deze vrouwen (60) naar Heiloo op retraite, wat een soort vakantie was. Zijn moeder was als een maatschappelijk werker (een van de beste, zonder opleiding) voor deze vrouwen.
In het Bavohuis vierden deze huisvrouwen carnaval, waarbij eens alles afgelast moest worden omdat iemand tijdens het feest overleed.
De KAV haalde Corrie Brokken en Andre van Duyn (toen nog onbekend) naar het Bavohuis. Nog altijd kijkt hij vanuit de trein naar deze kerk als hij richting Amsterdam gaat en komt er weer veel boven uit deze buurt.
Ruurd Kooiman heeft geen herinneringen, maar bij het zien van de foto dacht hij meteen aan het Ambonplein. Hij is n.l. in de Tidorestraat geboren boven het poortje.
Vanaf de achterkant keek hij uit op de speeltuin waar er met Pasen eieren werden gezocht. Hij heeft daar tot ongeveer tot zijn vierde jaar gewoond.
Bert Striethouldt kreeg altijd een geheimzinnig gevoel omdat de kloostertuin omringd was door muren. Op die muren stonden de glasscherven omhoog om het klimmen te bemoeilijken.
Soms ving je een glimp op van de nonnen en op zondagmorgen hoorde je soms muziek en gezang. Ook waren er katholieke scholen.
Hans Bak is op de veiling van de inboedel geweest d.d. 29 september 1992. (catalogus nog in zijn bezit). Hij schrijft dat er ook een raadselachtig overlijdensgeval was van een van de bouwvakkers die tijdens de bouw van het dak af viel. Was het een ongeval, was het opzet of was het om de verzekeringsuitkering te innen ?
De waarheid zullen we nooit te weten komen. Voorts stond de kerk erom bekend dat er al heel vroeg (half zes) een mis was.
Tamara Muller tenslotte schreef het volgende:
De toren van deze kerk was van heinde en verre zichtbaar. Het was echt een ijkpunt. Als iemand vroeg waar ik woonde dan hoefde ik alleen maar naar die typische toren te wijzen: "Zie je die toren met die gele bal en dat kruisje erop? Daar woon ik!".
Ik woonde er natuurlijk niet echt, maar als de trein Amsterdam binnenreed en ik zag die gele bal dan wist ik dat ik bijna thuis was.
Mijn buurt is grotendeels neergehaald, mijn huis is met de grond gelijk gemaakt. Er staan nu andere huizen en er wonen andere mensen. De sfeer is veranderd en ook het dialect dat wij allemaal spraken is verdwenen. Maar die kerk, mijn ijkpunt, staat er nog. Daardoor weet ik dat ik er echt heb gewoond.
Als peuter zat er (waar de sauna is) een creche. Wij peutertjes speelden op de binnenplaats van de kerk. Nu ligt er gras maar toen ik er speelde was het een stenen binnenplaats. Er lagen nog van die kinderhoofdjes waardoor het veel statiger was, te vergelijken met de binnenplaats van het Amsterdam Museum. Het was bijna of je op vakantie was of in het buitenland. Er liep geen mens, er gebeurde niets.
Het was er doodstil. En toch was het een ontzettend spannende plek. Het was (in mijn herinnering, maar ik was natuurlijk erg klein) een enorm complex en ik wist nooit precies hoe ver ik op ontdekkingstocht kon gaan want ik was bang dat ik de weg terug niet meer kon vinden.
Tragische herinneringen heb ik ook. Voor de ingang van de kerk lag een zandbak. Maar om daar te komen moest je de weg oversteken. Geen drukke weg maar er speelden wel veel kinderen. Het moest een keer misgaan. Mijn hele leven is bijgebleven dat een jongetje uit mijn jaar onder schooltijd is overreden door een vrachtwagen.
Richard zo heette hij, lag op het wegdek. Ik zie nog zo die vaalrode betonnen stenen voor me. De chauffeur had hem niet gezien en de vrachtwagen was over zijn beide benen gereden. Die waren echt platgereden. Dit alles speelde in de jaren 70, toen de meisjes mini droegen en de jongens nog in van die echte korte broeken liepen. Ik gymde met hem dus ik wist goed hoe zijn benen eruitzagen; van die spierwitte melkflessen.
Hij lag daar hulpeloos en zijn benen waren veranderd in een bloederige brij van witte drab. Mobiele telefoons had je nog niet dus voordat er hulp kwam duurde een eeuwigheid. Wij, -de kinderen van de Batjanschool- stonden daar sprakeloos en zelfs de meester had het moeilijk. We mochten niet kijken maar we waren er veel eerder bij dan hem dus we hadden het allang gezien. Ik geloof dat Richard pas 2 jaar later weer meedeed met gym. Toen zagen zijn benen er heel anders uit. Zijn melkflessen droegen kolossale rode plekken alsof iemand er met een koekjesuitsteker enorme biefstukken uit had gedrukt en weer terug had gezet. Het zag er misschien ietwat schokkend uit als je niet wist wat er was voorgevallen, maar hij kon weer lopen. Ik weet niet of God er iets mee te maken had maar dat was echt een wonder!
Na loting kwam Tamara Muller als winnares uit de bus.
Hartelijk gefeliciteerd.
Vriendelijke groeten,
Jo Haen
P.S. Die gele bal waar Tamara Muller het over heeft is het visitekaartje van de architect Jan Stuyt.
Het is een grote 'stuiter'. Hij had de gewoonte dit visitekaartje op door hem ontworpen gebouwen achter te laten.
Bijdragen
Reacties
