Op de hoek het gebouw van de ontsmettingsdienst.
Ja jongens ,daar is hij weer.
Ik kan toch de Indische buurt niet uit mijn gedachten zetten en vond het achteraf jammer, dat wij, de Soerabajaklanten, door tijdgebrek de Zeeburgerdijk niet konden bewandelen.
Deze dijk, zoals jullie wel weten, was ter bescherming van het land daarachter tegen het water van de Zuiderzee. Net zoals de Hoogtekadijk, Zeedijk, Nieuwendijk en Haarlemmerdijk.
Wat had de Zeeburgerdijk, toen ik daar werkte, te bieden ?
Het is 1957 en aan het begin hebben wij een dubbele school, de linkerkant was het Zoölogisch museumdat bij Artis hoorde en waar zo’n tientallen mensen werkten en o.a. beestjes opzetten. Aan de rechterkant een gebouw van Ons Huis. Aan de overkant hadden wij 7 kleine huisjes die ze de Roomtuintjes noemden, een overblijfsel van een verdwenen dorpje. Later zijn daar loodsen geplaatst voor het bodecentrum, wat zich in de Spuistraat bevond maar door het toenemende autoverkeer moest verhuizen.
Wij lopen verder, onder het viaduct van het spoor met links een loopbruggetje over het Lozingskanaal en daarnaast een viaduct, dat schuin naar de begane grond loopt en toegang gaf tot de Rietlanden. Destijds, in 1957, rangeerde men nog met stoomlocomotieven en ik vond een een machtig gezicht als de wielen tijdens het optrekken tegen die helling slipten.
Wij lopen verder en op de hoek Zeeburgerdijk/Borneostraat had je het gemaal. Daarnaast een school en, dat moet ik jullie even vertellen, al heb ik dat al eens eerder gedaan, was de eerste school van de stad die wij voor de gemeente van tl-verlichting hebben voorzien.
Eerst nog de Montessorischool en dan komen we bij de Molukkenstraat. Op de hoek, aan de kant van het abattoir, het gebouw van de ontsmettingsdienst, waar de chef boven woonde.
Dan lopen wij weer verder over de Zeeburgerdijk naar de Kramatweg. Je ziet daar dat de Zeeburgerdijk ook een echte dijk is waarop barakken staan met het bordje ,Quarantaine’.
Tegenover de eerste barak, nr. 7, was een hekje. Dat was de ingang van de joodse begraafplaats.
Verder lopend zien we kleine huisjes, loodsen etc.
Het staat mij nog bij, dat in een van die huizen een drijvende kelder was met een drijvende vloer.
Deze ging met het grondwater mee omhoog of omlaag.
Wij komen tenslotte bij het het Merwedekanaal (na verbreding Amsterdam Rijnkantaal geheten) waar in 55 jaar ook wel veel veranderd zal zijn net zoals bij mij..
-
Hoofdrioleringsgemaal met dienstwoning. Zeeburgerdijk 50. -
.
Foto: Beeldbank Stadsarchief Amsterdam -
Een van de barakken van de Quarantaine-inrichting. -
.
Foto: Beeldbank Stadsarchief Amsterdam -
Quarantaine-inrichting paviljoen 10. Artsen en verpleegkundigen in de tuin. 1927. -
.
Foto: Beeldbank Stadsarchief Amsterdam -
Zeeburgerdijk 321 - De barakken in 1970. -
.
Foto: Beeldbank Stadsarchief Amsterdam
Bijdragen
Jo
Reacties (2)
Reacties (2)
Re: zeeburgerdijk
Kun je nog ergens informatie vinden over de scholen op de Zeeburgerdijk
in de dertiger en veertiger jaren. Van 1936-1942 zat ik op de school, die
dacht ik, Cornelis Speelmanschool heette. Een meisjesschool en even
verderop, richting viaduct zat de jongensschool. (Rijcklof van Coenschool?)
Totnutoe heb ik nog niets kunnen vinden, helaas.
zeeburgerdijk
Ik woonde in de Borneostraat 8 III met uitzicht op het gemaal o.a. en volgens mij is een van de foto´s de Rijcklof van Coenschool, waar ik 2 jaar op gezeten heb tot de school gesloten werd.Ik kan me heel goed het zog."kippenbruggetje herinneren om naar de rietlanden te gaan en naar wat wij de zeven kamers noemden. Dat was onder de spoorlein en eigenlijk heel gevaarlijk, want de treinen gingen over je hoofd heen. Maar als kind denk je daar niet bij na en was het alleen maar spannend.Ook de rietlanden was verboden gebied maar wij gingen toch spelen tussen de containers en kratten, ik mocht er niet komen van mijn moeder, maar ging natuurlijk toch.Maar dan zat ze voor het raam met uitzicht op het kippenbruggetje en wist ze al waar ik geweest was en kreeg ik straf.Op het kanaal kon je schaatsen als het hard genoeg gevroren had, ik ben er nog door het ijs gezakt, eigen schuld, je mocht niet onder het viaduct door, daar was het iijs niet genoeg bevroren.Maar we hadden er een heerlijke jeugd, ik zal het nooit vergeten. Ik ben van 1954 en woon sinds 1974 in Spanje maar mijn ouders hebben tot 1993 in de Borneostraat gewoond.