verteller
Ab Caransa
gaf in september 1982 een interview aan Gerard Klaassen voor het programma "Joodse wandelingen". De geluidsbanden behoren tot de collectie van het Joods Historisch Museum en zijn met toestemming gebruikt om zijn verhalen vast te leggen voor het Geheugen van Oost.
Frits
Het Grote Verdriet
Niet alleen de familie Asscher, maar ook mijn ouders en ik werden toen afgevoerd, naar Westerbork.
-
De grote razzia van juni 1943 -
De foto is gemaakt op 20/21 juni 1943, door W.J.Wolters, op het Krügerplein. De Joodse bewoners moesten zich op bepaalde punten verzamelen. Vandaar werden ze met trams naar het Muiderpoortstation gebracht.
Bron: NIOD
De oorlog heeft veel gevolgen gehad voor de Transvaalbuurt. Door de omgeving en ligging kon de wijk ‘goed’ worden afgesloten. Linnaeustraat, Polderweg en de verhoogde spoorbaan maakten van dit gebied eigenlijk een uitermate geschikt concentratiegebied.
Voor en tijdens de deportaties werden de Joden hier bijeengebracht. Niet alleen uit de Afrikaanderwijk, maar ook uit andere buurten. Zo kwamen er mensen uit Amsterdam-Zuid en zelfs uit Amsterdam-Noord. Oude bewonerslijsten, voor zover nog aanwezig, tonen aan dat er nog mensen kwamen wonen midden in de oorlog, zeg maar 1942, voornamelijk in de Transvaalbuurt en dan in het bijzonder op het Transvaalplein. De meeste nieuwe bewoners hebben er niet lang gewoond. Kort daarop zouden ze weer worden gedeporteerd. Ook Asscher, de voorzitter van de Joodse Raad heeft hier nog een tijdje gewoond, als ik het goed heb onthouden in de Hofmeierstraat. Er werden speciaal voor hem en zijn gezin twee woningen samengevoegd zodat hij er met zijn hele familie kon wonen.
In september 1943 vertrok de beroemde laatste trein. Niet alleen de familie Asscher, maar ook mijn ouders en ik werden toen afgevoerd, naar Westerbork. Als ik er nu op terugkijk (in 1982) en door de buurt loop, is het verdriet haast tastbaar. Meyer Sluyzer gebruikte voor die tijd de term "Het Grote Verdriet". Hij sprak altijd over de tijd vóór en de tijd ná het Grote Verdriet. Ik denk ook dat dat een betere verwoording is, het dekt het gevoel beter. Het begrip Holocaust is mij te academisch.
Auteur
Gepubliceerd in
-
De foto is gemaakt op 20/21 juni 1943, door W.J.Wolters, op het Krügerplein. De Joodse bewoners moesten zich op bepaalde punten verzamelen. Vandaar werden ze met trams naar het Muiderpoortstation gebracht.
bron: NIOD -
Razzia op het Krügerplein, onder toezicht van de Joodse Ordedienst. Bij deze 'ophaalactie' werd de Duitse Ordnungspolizei geassisteerd door speciaal overgekomen Joodse hulppolitie uit kamp Westerbork (1943).
Bron: NIOD
Reacties (7)
Westerbork, een trieste herinnering.
Medio1943 kwam ik te wonen in de President Brandstraat hoek Reitzstraat en was toen bijna 4 jaar oud. Ons gezin moest evacueren uit Diemen omdat onze huizen afgebroken werden. Ik was te jong om te kunnen begrijpen wat er vlak bij ons in de buurt op het Krugerplein gebeurde. Ik had toen ook joodse vrienden en vriendinnen waarmee ik heel veel vriendschappelijk plezier beleefde. Daar komt mijn weerstand, denk ik, vandaan als iemand iets negatiefs over joodse mensen meent te moeten zeggen.
Ik ken ze (over het algemeen) als hardwerkende, welbespraakte, slimme, maar vooral vriendelijke mensen die daardoor in het leven meer kunnen bereiken dan niet-joodse mensen. En terecht! Had ik die positieve eigenschappen maar. De groeiende jaloezie en de onmacht van minkukels die niet zoveel konden bereiken als de joodse mensen, was volgens mij de hoofdoorzaak van alle agressie die tegen hen ontstond en escaleerde in WO-II.
Toen ik dinsdag j.l. een bezoek bracht aan Westerbork, schoten de tranen van medelijden, onmacht en woede in mijn ogen toen ik zag hoe die rotzakken totaal onschuldige joodse mannen, vrouwen, kinderen, baby's en zieken in treinwagons persten om ze af te voeren. Een onmenselijk afschuwelijk grof schandaal. Wat voor waardeloze mentaliteit moet je hebben om zoiets te kunnen doen? Het benauwde mij heel erg en ik voelde de sfeer van onmacht, wanhoop en verdriet waarin die joodse mensen verkeerden. Niemand kon toen meer iets voor hen doen.
Ik kan nu best begrijpen dat mijn vader en moeder tijdens de oorlog ondergronds werk verrichtten en er voor zorgden dat veel ondergedoken joodse mensen te eten kregen via (streng verboden) geritsel met bonnen voor levensmiddelen. Ik zou precies hetzelfde gedaan hebben en ben mijn ouders nog steeds dankbaar dat zij dat toen durfden te doen.
De trieste herinneringen houdt men in Westerbork terecht levend om te bereiken dat dit NOOIT meer kan gebeuren. En dat is maar goed ook!
Piet Joon
-------------------------------------
Hallo Piet
ik heb net je stukje gelezen en het ontroerde mij heel erg .Vooral omdat ik weet hoe groot de invloed daarvan was op mijn vader.Net las ik ook Voor niet joden verboden en de reactie van ene Hicham die de vergelijking maakt tussen de joodse mensen van toen en de moslims van nu lees dat maar eens en je haren gaan recht over eind staan hoe durft hij dat vergelijk te maken hij heeft het echt niet begrepen .Het zou goed zijn dat de scholen daar eens wat meer notitie van nemen en ook eens een verplicht schoolreisje richting westerborg maken of de film Schindlers list vertonen op de scholen.
Met vriendelijke groeten
Ria Evertse-Staartjes
Razia op het krugerplein
Op de bovenstaande foto staan mijn vader met zijn broer en mijn grootmoeder het weg voeren van de joodse vrienden van mijn vader heeft een grote impact op zijn verdere leven gehad toen de mensen weg gehaald werden wisten ze niet wat er met hen gebeurde later na de oorlog werd dat bekent .Mijn vader was een vrij introvert persoon en kon er ook nooit over praten maar drukte wel een stempel op zijn leven .
woow
ik vind het super erg wat er in oost i gebeurt en zo.. ik vind het ook jammer want ik loop altijd door straten en ik heb zulke beelden nog nooit gezien raar?
en Frits ik vind het ook heel raar dat je bijna alle mensen hebt ontmoet ik vraag me af heb jij de 2 de wereld oorlog mee gemaakt?????
Fam. Asscher (voor Frits Slicht)
Bericht voor de heer Frits Slicht. Ik heb een paar weken geleden een berichtje geplaatst naar aanleiding van de tentoonstelling bij Albert Heijn op het Krugerplein en mijn verhaal over de oorlog gedaan. Ik heb daarin vermeld dat wij in 1944 vanuit Noordwijk naar Amsterdam zijn geevacueerd, mijn moeder en 8 kinderen, vader was ondergedoken in de Jordaan. Vanwege het grote gezin kwamen wij te wonen in een dubbelappartement in de Krugerstraat, het was van een joodse familie geweest en op de schoorsteen lag een deurnaamplaatje van de fam. Asscher. Ik vermoed dat wij het over dezelfde familie hebben en ik was er stil van toen ik na 65 jaar wist wie deze familie was, het is voor het eerst dat de deportatie van de joden zo dichtbij mij is gekomen, ik was toen 9 jaar en besefte niet wat er aan de hand was.
ief venema nauta
herinner me de razzia op het krugerplein nog heel goed,er werd door militairen op motor heel ruw met de mensen omgegaan,mijn vader zat voor het raam,had nog een dienstwapen in huis,wilde schieten,we hebben hem gelukkig kunnen weerhouden,de gevolgen zouden niet te overzien zijn geweest!
Jack Santcross
Gedurende januari 1943 werden mijn beide ouders en ik geforceerd van Vechtstraat nr. 117h naar Christiaan de Wetstraat nr.14h te verhuizen. Wij werden daar in de nacht van 16 op 17 april opgehaald en via de Hollandsche Schouwburg naar Kamp Westerbok gebracht.
Het daarop volgende is te lezen op:
www.kindermonument.nl/artikelen/nieuws/20040321-santcross.htm
en
www.zuidelijkewandelweg.nl/ingezonden/jacksantcross.htm
Gerrit Meents
Ik weet niet hoe oud Ab is, maar ik woonden in de Danie Theron Straat en ging op school op de Christian De Wet school in 1942 naar een school in de Presidend Brandstraat voor joodse kinderen.
En heeft meer dan de helft van onze familie verloren en al mijn vrientjes van de school en van mijn straat.
Ik weet van de pijn en verdriet.
Die gaat nooit meer weg.
Sorry voor mijn Hollands
Reacties (7)