verteller
Joop Rijkenborgh
is geboren in 1939. Hij woonde in de Pretoriusstraat waar zijn vader een schoenmakerij had. Zijn eerste herinneringen als kleuter zijn van de oorlog. Herinneringen die in de loop der tijd zijn aangevuld door de mensen uit zijn naaste omgeving.
Tranen in de ogen
In het jaar 2000 sta ik weer op de plek waar de bevrijders de stad binnenreden.
-
Dakota -
Overvliegende Dakota's waren het eerste teken van de bevrijders!
Ik herinner me dat ik op het Krugerplein aan het spelen was toen ik plotseling een vreselijk geronk hoorde. Ik trilde over mijn hele lijf van de schrik. Er vloog een Dakota enkele meters over de huizen... Het waren de bevrijders!!!
De bevrijdingstoestellen dropten voedselpakketten voor de uitgehongerde bevolking. Ik heb de droppings niet zien gebeuren, maar weet nog goed dat het voedsel in blikken met een ronde klem deksel zat. De blikken waar groot, circa veertig centimeter hoog en dertig centimeter breed. Jongens die een aantal lege blikken hadden, bevestigden ze aan elkaar en maakten er vlotten van. Ik weet nog dat een van hen dat niet zo goed had gedaan en in het water van de Ringdijk belandde vlakbij het kippebruggetje. Dat gele bruggetje bestaat niet meer. Je keek toentertijd over weilanden heen, met boerenslootjes en enkele huizen. Boerderij ‘De Eenhoorn’ was toen ook een echte boerderij met kippen, koeien en paarden. Het bruggetje was bij de Schalk Burgerstraat en is nu een brede brug die overgaat in de Nobelweg.
Waar nu de uitvalsweg naar het Gooi is, bij het Amstelstation, daar verbranden de mensen klein Duits materieel, koppels, gasmaskers enzovoort. De oorlog was voorbij!!!
Nu pas, al die jaren later, besef ik pas goed dat ik de oorlog in de Transvaalbuurt vooral heb overleefd omdat ik geen Jood was, maar toevallig Katholiek. In het jaar 2000 sta ik weer op de plek waar de bevrijders de stad binnenreden. Het is 5 mei en ik sta bij de Berlagebrug de oude gediende bevrijders van de stad toe te juichen. Na zoveel jaren kan ik enkele van hen de hand schudden en hen bedanken voor wat zij en hun omgekomen kameraden voor ons hebben betekend. Bij hen en bij mij, na al die jaren, stonden tranen in de ogen.
Gepubliceerd in
Reacties (3)
c.j.kooiman.
leuk ver haal piet,op die zand vlakte zijn na de oorlog woningen gebouwd .ik geloof het amsteldorp.
Piet Joon
Door de reactie van Cor Kooiman kwamen bij mij weer leuke herinneringen boven over de zandplaats bij het Amstelstation. Cor was zes jaar ouder dan ik dus hij trok meer op met zijn leeftijdgenoten en vermaakte zich anders dan wij kleinere jongetjes.
Na de oorlog speelden wij altijd op die zandvlakte bij het Amstelstation. Ik heb daar nog ergens een oude foto van waarop ik daar op die zandvlakte sta met een groepje vrienden (ook de jongere broer van Cor, Rinus Kooiman staat daartussen). Wij groeven diepe kuilen in het zand, maakten daar van oude planken en takken een dak overheen met een stuk kachelpijp er doorheen gestoken en staken er onder in de kuil een vuurtje aan waar wij aardappels op poften die wij, aan een stokje of een stangetje gestoken, boven de vlammen hielden tot zij gaar waren. Geloof het of niet, maar wij zaten er toch heerlijk van te smullen in die kuil. Maar dat zal wel te maken hebben gehad met het karige voedsel tijdens de oorlog. Alles smaakte beter dan oorlogsvoer.
Op die zandvlakte stonden ook grote regenplassen water in kuilen waarin wij zogenaamd gingen zwemmen met de Transvaalbuurtkinderen. Het water was niet meer dan 50 cm diep dus het was meer er in liggen spartelen en kruipen. Het water was niet helder maar dat deerde ons niet. Wij genoten in elk geval volop van onze vrijheid en jeugd.
c.j.kooiman
Ik ben geboren in 1933.
Ik was 11 jaar toen de oorlog afgelopen was.voor het amstelstation was een zand.plaats daar werden wapens,verbrand die kwamen van de groene politie uit het tropen museum.
Reacties (3)