verteller
Mw. van Leeuwen
is 67 jaar en heeft vrijwel haar hele leven in Amsterdam-Oost gewoond. Zij heeft gewerkt als lerares Frans. Kenmerkend voor de buurt vindt zij de verandering van de bevolkingssamenstelling.
Aan de Weesperzijde
Toen wij klompschoenen gingen dragen, was het over en mochten de kinderen niet meer met ons spelen.
-
Aan de Weesperzijde - Bevrijding.jpg -
Mevrouw van Leeuwen als meisje.
In mei 1939 zijn wij aan de Weesperzijde komen wonen, ik was toen 3 en een half jaar oud. De Weesperzijde had een plaveisel van kinderhoofdjes en voor onze deur was een pontje waarmee je voor een stuiver naar de overkant kon varen, naar de Amsteldijk. In de oorlog kon je daar aan de Amstel goed de vliegtuigen en de zoeklichten zien.
Een eindje verderop aan de Weesperzijde woonde de familie Luyckx, van de augurken en de uien. Wij gingen wel met die kinderen om. Maar toen wij een soort klompschoenen gingen dragen, was dat over en mochten de kinderen Luyckx niet meer met ons spelen.
Wij waren allemaal vreselijk blij met de bevrijding. Er waren allerlei straatfeesten en ik ging verkleed in de kanten jurk van een misdienaar naar een soort kermis met een draaimolen. Toch was er ook iets dubbels aan die vreugde. Wij hadden Joodse onderduikers in huis, die op zoek gingen naar hun familieleden. Veel van hun familieleden zouden nooit meer terugkomen.
De Canadezen reden de stad in over de Berlagebrug. Ik ging daar naartoe met een boekje waarin ik handtekeningen van de soldaten verzamelde, dat deden meer kinderen. De soldaten deelden chocolade en kauwgom uit. Een jongetje vroeg mij of hij mijn boekje mocht zien. Ik liet het hem zien en ondertussen stal hij mijn reepje chocola en mijn kauwgom. Ik voel nu nog hoe erg dat was, die chocolade en die kauwgom waren zo’n ongelooflijke traktatie.
Gepubliceerd in
-
Aan de Weesperzijde - 2003.jpg -
Aan de Weesperzijde anno 2003.
Reacties (3)
Luyckx
In WW2 woonden wij in de tweede Jan Steenstraat. Wij waren katholiek en gingen naar de kerk in de Willibrorduskerk aan de Ceintuurbaan. De fabriek van Luyckx aan de Weesperzijde moest natuurlijk voor de Duitsers werken. Maar een heleboel "bruine bonen" wern verduisterd en getransporteerd en opgeslagen in de kelders onder de kerk bij pastoor Vis. Mijn broers en zusters konden jaren na de oorlog geen bruine bonen meer zien.
Na de oorlog in 1947 verhuisden we via Eindhoven naar de Graaf Florisstraat. Dus echt naar Oost. Ik herinner me het pontje. Mijn oma woonde in de Lutmastraat. Maar geen pontje. Dat was te duur. Lopen via de Berlagebrug of via de brug bij de Ceintuurbaan.
Ik herinner me de winter van 1947. Alle was bevroren. Het midden van de Amstel werd zo lang mogelijk open gehouden door ijsbrekers. Maar dat hield ook geen stand. De pontjebaas hakte een pad over het midden en vroeg alsnog zijn vijf cent overzetgeld
Melk bezorgen bij schoenmakerij Fam. Willekes
Ik was het hulpje van melkboer Bakker uit de grensstraat 33 op zaterdag en op zaterdagmiddag kwam ik de melk bezorgen bij de winkel van Fam. Willekes op nummer 67 meen ik in de periode van 1960 t/m 1965.In 1968 kwam ik vaste dienst bij Fam .Vermeulen die hadden de melkzaak overgenomen van Fam.Bakker en daarna een winkel met wijk in de vrolikstraat begonnen t/m 1975. Toen ben ik naar Leidschendam gegaan en een melkwijk gekocht toen was ik SRV-man met een negen meterwagen.
Karla Willekes
Wij, de familie Willekes, woonden naast de familie Luycks. Ik ben in 1946 geboren en kan me niet veel meer van die familie herinneren. Wel weet ik dat mijn twee oudste broers in de oorlog in de kelder van de fam. Luyks eten hebben" weggehaald". Zij hadden genoeg en bij ons moesten heel wat monden gevoed worden. Er waren volgens mij veel onderduikadressen op de Weesperzijde. Na de oorlog kwam er bij ons een vrouw wonen, Bep Cohen, tante Bep, die eerst in de Euterpestraat (Gerrit v.d. Veenstr) was ondergedoken, het was daar veel te eng omdat de gestapo daar zat. De familie Burgwal, bij wie zij woonde, verhuisde naar de Weesperzijde, daar heeft tante Bep tot het einde van de oorlog ondergedoken gezeten. Ze heeft daarna jaren bij ons gewoond, zeker wel 25 jaar of zo. Ze is eind jaren '70 overleden, maar ik denk nog altijd aan haar. Karla Willekes: kafjewil@wanadoo.nl
Reacties (3)