Volksdansen
Twee jaar voor dat zij begon met dansen verloor zij haar man. Een té groot verdriet.
-
Cor en Mieke liepen altijd over de Dappermarkt.
De winter was gekomen en voorbijgegaan. Mieke en Cor hadden elke dinsdagmiddag gedanst in Ouderencentrum ‘de Gooyer’: Griekse, Hollandse en Israëlische volksdansen. Samen hadden zij koffie en thee verzorgd voor de senioren, plezier gemaakt en veel gelachen. "Om nooit te vergeten, ondanks de trieste tijd die ik meemaakte," vertelt Mieke.
Cor was een tengere vrouw. Ongeveer zestig. Fantasierijk gekleed met tweedehandse spullen van de markt. Zij vertelde weinig over zichzelf. Twee jaar voor dat zij begon met volksdansen had zij haar man verloren. Eigenlijk een té groot verdriet, zei Cor toen. In zijn sportieve jaren deed haar man mee aan de TT-motorraces in Assen. Vol heimwee zei zij dan: "Dat is zo’n andere wereld."
Na het volksdansen liepen Cor en Mieke altijd over de Dappermarkt. Soms was het guur weer. Op dat uur van de dag pakken koopmannen hun spullen in. Mensen met weinig geld krijgen en zoeken resten groente en fruitafval voor de maaltijd. Lawaaierig worden de kramen weggereden. Cor luisterde dan naar de problemen van Mieke. "Ik heb haar daarvoor nooit bedankt," zucht Mieke.
De lente is aangebroken. Tijd om er op uit te trekken. Cor denkt de zomer door te brengen in haar tuinhuis buiten de stad. Zij houdt van bloemen. De herfst komt. Het dansseizoen breekt aan. Mieke vertelt: "Ik wilde Cor bedanken voor haar begrip en warmte. Maar zij is er niet meer. Op een zomerdag hebben ze Cor gevonden tussen de bloemen van haar tuin."
Gepubliceerd in
Reacties
Reacties