verteller
Wil Bart
(1940) is stadgids bij 'Mee in Mokum". In Diemen geeft ze taalles aan buitenlandse vrouwen die Nederlands willen leren. Zij geniet van de de natuur rond haar woonark.
Katholieke dansavonden
De Linnaeushof was een Roomse enclave met kerk, klooster, scholen en woonhuizen en een spannend achterompaadje.
-
H.Hartbeeld op de Linnaeushof -
H.Hartbeeld op het Roomse Linnaeushof
"Kerkelijk leven speelde vroeger een grote rol. Wij behoorden bij de ‘Martelaren van Gorkumparochie’ op het Linnaeushof", vertelt Wil Bart-Hazes. Eerst kerkte het gezin Hazes in de St. Bonifatius op het Kastanjeplein, want in 1939 had Manufacturenhandel Nooy (hoek van Swindenstraat en Dappermarkt) vader Hazes werk aangeboden. Daarom kwamen de ouders van Wil vanuit Alkmaar op Wagenaarstraat 3 3-hoog wonen. Als kleuter liep Wil met grotere meisjes door het Oosterpark naar de Sint Barbaraschool. Ze herinnert zich: "Ik ben met mijn opa in een ‘duck’ geweest. Dat is een open auto die het water inging bij de Prins Hendrikkade." Na de oorlog verhuist het gezin naar de Hogeweg. "Mijn ouders huurden een dubbel bovenhuis met toilet boven en beneden, badkamer, eet- en woonkamer. Het was heerlijk wonen." Wil bezoekt daar de katholieke Clara Feyschool op de Linnaeushof. De hof was een Roomse enclave met kerk, klooster, scholen en woonhuizen. "Ik herinner mij de doorgang Linnaeusparkweg — Linnaeusdwarsstraat, de zogenoemde Hipseknip, goed. Het was er spannend. Ik weet nog steeds niet waarom." Vandaar liep en loopt een ‘achterompaadje’ richting de Linnaeushof. In die tijd waren er veel parochie jeugdverenigingen: welpen, verkenners, kabouters en gidsen. "Ons clubhuis was eerst in de Bunsestraat. Er waren nog boerderijen en je kon spoorzoekertje spelen. Later moest dat allemaal weg. Het clubhuis kwam toen onder de kerk." Na het behalen van haar secretaressediploma bij instituut ‘Inavo’ (hoek Middenweg en Hogeweg) werkte Wil op kantoor. Met haar vriendinnen ging zij dansen bij Sandman aan de Amstel of bij de ‘Instuif’, katholieke dansavonden in de Vredesparochie. In die roomse omgeving ontmoette zij haar ware liefde, Niek Bart.
Gepubliceerd in
-
Het smalle 'achterompaadje' Linnaeusparkweg - Linnaeushof
-
poortje -
Door het poortje zo naar de spannende Hipseknip
Reacties (8)
Jo
Re: Re: Hipseknip - Watergraafsmeer is hip
Oh? Dus het is HipseKRIB en niet KNIP? Aha. Kijk, zo komen we in de geschiedenis van Watergraafsmeer weer een stapje verder.
Wie weet wanneer de doorgang Hipsekrib naar Linnaeusparkweg weer open is gegaan?
Re: Hipseknip - Watergraafsmeer is hip
Wat ik ooit geleerd heb over de Hipsekrib is dat de wijde broeken die de heren zo'n 100 á 150 jaar geleden de hipsen werden genoemd. En dat het huidige café Elsaz, voorheen café Nieuw Rozenburg, de bijnaam de Hibsekrib had, kort weg De Hips.
doorgang
Peter Schoof
(1955) heb vanaf 1966 tot en met 1969 op de Lidwinaschool gezeten en ging iedere dag via dit paadje richting Linnaeusparkweg en dan verder via de Hogeweg richting de Indische buurt. Dit paadje zit in mijn geheugen gebrand, zo weet ik dat er aan het begin van het paadje komende, vanaf het Linnaeushof, een soort garage lag die door ons met enkele jongens die woonachtig waren aan het Linnaeushof, werd gebruikt als een soort honk. Verder bestaat er nog een leuke annekdote over dit paadje, namelijk een hoop papier in de fik steken tegen een oude houten schutting, zeer hard weglopen om dan later via een grote boog, kwasie nonchalant aan de brandweer vragen of er brand is uitgebroken. Heb nooit last gehad van monsters of demonen. Al met al leuk om deze herrinering naar boven te halen.
Hipseknip - Watergraafsmeer is hip
Hipseknip... Tussen Linneausparkweg en Linneausdwarstraat. Hipseknip... Zo heet dus de doorgang. Of toch het paadje? Hipseknip is wel een mooi woord voor die tussentunnel (knip) tussen hoofdstraat Middenweg en Lineaus (waarlijke knip). En HIP is het heden ten dage ook in Watergraafsmeer.
Joop Jansen 1932
Zuster Rozamunda: Ik kan mij alleen deze zuster herinneren, ik zat bij haar in de klas op de kleuterschool.
Het was in de crisistijd en mijn vader liep wel 9 maanden steun te trekken, dus elke dag stempelen. Ondanks deze armoede, zagen wij er toch wel netjes uit, daar zorgde onze moeder wel voor, dat vertelde zij ons later. Een ding is mij altijd bijgebleven, dat was een uitvoering van ons als kleintjes. Wij moesten op een podium staan en kregen dan een gitaartje of een toetertje, alleen ik met nog meer andere kindertjes, moesten achteraan staan en kregen niets, we moesten net doen of we ook iets hadden om te bespelen. Als kind vond je dat heel erg, dus werd er in die tijd ook gediscrimineerd. Een kind van de bakker of schoenmaker kon je niet achteraan zetten zonder instrumentje, maar van een werkloze vader wel. Mijn zuster Fiena zat ook op de Clara Feyschool en werd ook vaak gepest. Het was een echt bolwerk, naar mijn mening, voor de middenstand. Wij zijn in 1938 van de Transvaalstraat naar de Wetbuurt verhuisd en behoorden toen onder de Thomasparochie, gingen in Zuid op school, waar deze toestanden niet bestonden en waar wij een geweldige schooltijd hebben gehad.
Hans Lammers
Vanochtend hoorde ik van Lia van Hoog (zie verhaal de IJSTAART - Middenmeer) over dit internetprogramma en ik heb het meteen aangeklikt. Ik ben stom verbaasd over de fantastische verhalen en, darrom deze reactie, de Linnaeushof speelt een grote rol in haar verhaal. Aarzel niet te klikken naar MIDDENMEER en kies IJSTAART.
Reinier Oud
Beste Wil, Ook ik heb als kind menig angstig moment beleefd bij het doorlopen van het paadje wanneer ik na moest blijven op school en het in de winter vroeg donker was. Hoe het kwam, weet ik niet maar ik denk dat heel veel kinderen een onbehaaglijk gevoel hadden, maar toch aan de andere kant het bijzonder spannend vonden door het paadje te lopen. Blij was je als je op de Linneausparkweg aankwam zonder dat boze geesten of andere monsters je hadden aangevallen!
Reacties (8)