Top of this document
Go directly to navigation
Go directly to page content

verteller

Mw. W. Erents-de Brave

(1944) woont sinds 1945 in de Transvaalbuurt. Zij is actief in het vrijwilligerswerk en sinds 1976 lid van de bewonerscommissie. Voor haar zijn de mooie architectuur, de kleinschaligheid en de mooie pleinen kenmerkend voor de buurt.

De strijd om het spoelhok

We hingen spandoeken op en hielden contact met walkietalkies om te weten waar de politie was.

Een spoelhok was een kamertje waar de was werd gedaan in de tijd dat de huizen geen keukens en geen badkamers hadden. Om niet in de huiskamer te hoeven koken, legden mensen zelf een gasleiding aan naar het spoelhok. Als er een gasfornuis in zo'n spoelhok stond, kon er nog net één persoon bij en dan was het spoelhok vol. In de strijd om renovatie zijn we als huurders met een nagemaakt spoelhok naar Den Haag gegaan, om te protesteren. Dat was begin jaren 70.

De buurt was toen rommelig. Er stonden woningen leeg en die werden gekraakt. Veel buurtbewoners vertrokken naar nieuwe wijken, bijvoorbeeld Osdorp. Er was in de politiek aandacht voor stadsvernieuwing, dus wat dat betreft hadden wij als betrokken buurtbewoners de wind in de rug. Er waren korte lijnen naar het stadhuis en wethouders als Jan Schaeffer zetten zich in voor renovatie van oude stadswijken. In de huurdersvereniging zaten veel studenten en leden van de Communistische Partij Nederland. De ‘agogen’ werden ze genoemd.

In de jaren 80 kwamen we met het woonlastencomité op voor betaalbare huren na de renovaties. We demonstreerden op de Dam, in Rotterdam, in Den Haag. We hingen spandoeken op en hielden onderling contact met walkietalkies om elkaar op de hoogte te houden van waar de politie was.

De spoelhokken van weleer zijn nu douches. En van mij is een portret gemaakt, in de vorm van een tegelplateau in de Hofmeyerstraat, als dank voor jarenlange betrokkenheid bij de vernieuwing van de buurt.

Gepubliceerd in
2003
Reacties (2)

Hofmeyerstraat

Mijn hart gaat uit naar Leon Van Witsen Ik
weet wat hij verteld en de pijn hij nu nog heeft van wat meer dan 70 jaar geleden gebeurd is in die straat. Ik ben er opgegroeid en heb meeste buren gekend Op No 18 een hoog woonde de familie Gokkes hij had ook de Barbershop beneden Mevr Gokkes had een zuster Johanna van der Velde No,12 en op No 8 woonde nog een zuster Liesje (Achternaam vergeten) Deze drie zusters hielde iedere morgen via het achter balkon een levende conversatie waar het gehele block van mee kon genieten Drie families en mijn grootouders die op nummer 14 woonde vermoord in Auschwitz

Hetty Verolme
,
26 jan 2010, 15:49

Hofmeyerstraat

Het doet mij pijn te moeten zien hoe alles er uit ziet.
Mijn Tante en Oom hebben gewoond op nr 5
hun naam was Ausen en zijn vermoord in Auscwits.
zooals mijn hele familie.
Ik ben nu 87 jaar oud en kan het nog steeds niet vergeten.

Leon Van Witsen
,
9 mrt 2009, 16:48
Reacties (2)

Post title

Post url

Your comment

Author

Comment

Mail

Website