Kouwe kak in de Watergraafsmeer
We konden de mensen niet eens goed verstaan, het was zo'n kouwe kak!
Mevrouw Krap vertelt dat zij en haar man ontzettend heimwee hadden naar hun oude buurt toen ze hier pas woonden. Hiervoor woonden ze in de Wittenburgerstraat; kamer, keuken met alkoof die ze helemaal verbouwd hadden. Toen ze een kind kregen werd de ruimte te klein en hebben ze woningruil gedaan. In Wittenburg werd "een lolletje gemaakt" en werd gelachen samen. "Als je boodschappen deed was je het eerste halfuur niet terug. Die had wat te vertellen, en die. Of het was: ‘Weet je die danspas nog van dansles?’ En dan werden in de winkel de laatste danspassen doorgenomen."
In de Watergraafsmeer voelden de heer en mevrouw Krap zich niet geaccepteerd, de andere Watergraafsmeerders voelden zich veel beter. Ze konden de mensen niet eens goed verstaan: "het was zo'n kouwe kak! Naderhand, toen ze zagen dat wij de woning opgeknapt hadden, ging het iets beter. Nu na 40 jaar weet ik nog niet hoe mijn buren heten."
De ruimte en het groen in de meer vinden ze heerlijk - op Wittenburg was het één lange straat -, maar het contact mist ze nog steeds. Een tijdje terug kregen ze nieuwe benedenburen, jonge mensen. Die kwamen een kopje koffie halen voor de kerst. Voor het eerst na 40 jaar hebben ze contact met de buren.
Gepubliceerd in
Reacties (8)
Van Vliet
Ik ben in de jaren '80 opgegroeid, maar ik kan mij de winkel van meneer en mevrouw van Vliet nog heel goed herinneren. Op de hoek van de Newtonstraat en de Ptolemaeusstraat. Ik zie dhr. Van Vliet nog lopen in zijn blauwe stofjas. Even oversteken naar het andere hoekje en daar zat bakker Bakker.
zoek
ken jij nog de winkel van de fam van vliet melkboer
krap
hoi ik ben ook een krap en de fam komt ook van wittenburg,
gr liam
gerad van zijl
U schreef over 40 jaren Uw buren niet te kennen,Wij wonen al 45 jaar in Limburg en
kennen onze nog steeds niet, omdat wij
hollanders zijn en dus GEEN van ons zoals
hier verteld wordt.Wij worden NOG steeds
als vreemdelingen bekeken Ze hebben het
hier achter hun ellebogen, wel over je
praten daar zijn ze goed in in LIMBURG
A.Muldersr@home.nl
Vanaf m'n vijfde jaar heb ik in de pythago-rasstraat nr.137 huis gewoond tot ik 20 jaar
was.Nu ben ik 77 jaar en denk met heel veel
plezier terug naar deze buurt 9 ondanks de
oorlogsjaren . Als iemand die leest groet ik
U van harte
A.Mulder
Helen van Hoppe
Helaas is de Heer Krap in april van dit jaar op 84 jarige leeftijd overleden en staat Mevrouw Krap er na 61 jaar samen te zijn geweest... er alleen voor. Dat valt niet mee voor haar, maar ze is een flinke vrouw en doet het erg goed, natuurlijk mist ze haar man vreselijk. Maar ze gaat elke dag de straat op om een wandeling te maken of even naar het park, zoals ze dat altijd samen met haar man deed. Ik wens Mevrouw Krap bij deze dan ook heel veel sterkte toe. En hoop dat de buren een beetje op haar letten. Ik zelf ben 58 jaar geleden in Oost geboren en woon sinds 9 jaar in de Watergraafsmeer en dat bevalt me wel.
Raymond Heijt - Postbode Pythagorasstraat
Ik loop al rond de 14 jaar in deze buurt de post. Ik kan de familie Krap erg goed en maak altijd een praatje met ze. Meneer Krap heeft altijd wel een goede mop. Zelf heb ik altijd in de Watergraafsmeer gewoond. Zelfs toen ik in Almere ging verhuizen, kreeg ik van de Familie Krap een erg leuke kaart. Dat stel ik zeer op prijs. Echte Amsterdammers, erg leuke en aardige mensen. Ik vind het nog elke dag leuk om daar de post te mogen brengen. Raymond Heijt.
Wim
40 jaar in de Watergraafsmeer en pas dan voor 't eerst contact met de buren. Dat kan niet alléén maar aan de Watergraafsmeer liggen.
Reacties (8)