verteller
Dien van der Groep-Kuijper
(1919) woonde tussen 1919-1942 met haar ouders en broers op Schagerlaan 10 en tussen 1944-1960 met haar man Wijnand en drie dochters op nummer 19. Ze woont nu in Weesp.
Boodschappen rondbrengen
Zo moest ik boodschappen brengen bij een vrouw die beweerde dat haar kat kon praten.
-
Buurtbewoners in de Schagerlaan 1919
We woonden in de Schagerlaan, een straatje opzij van de Ringdijk. Het was een echt buurtje, iedereen kende elkaar en ging met elkaar om. Het was er heel gezellig, er waren veel kleine winkeltjes. Onze winkel was op nummer 10, een kruidenierszaakje waar we ook melk verkochten. Concurrentie kenden we niet. Iedereen had zo zijn klanten. Naast ons had een nicht van mijn moeder een melkwinkel.
De mensen hadden niet veel geld in die tijd. Ik ben van 1919. Vanaf ongeveer mijn veertiende moest ik meehelpen in de winkel van mijn ouders, ik zat toen op de modevakschool in de Zacharias Jansestraat. Veel mensen kochten op de pof omdat ze arm waren. Ik stond in de winkel als het druk was en bracht de boodschappen rond. Dat vond ik heel normaal, maar bij sommige mensen was het eng.
Zo moest ik bijvoorbeeld boodschappen brengen bij een vrouw in de hoogbouw, vooraan in de laan. Ze beweerde dat ze een kat had die praten kon. Ik moest er iedere dag een halve liter melk brengen en ik vond het een eng mens. In de Dijklaan, eigenlijk de 2e Ringdijkstraat, woonde nog zo'n type. Bij haar moest ik altijd vier beugelflesjes pils brengen. Ze stond me al op te wachten, zo'n dorst had ze. Dat huisje daar, zo'n huisje heb je nog nooit gezien. Eén kamer met een aanrecht en een bed, en in het midden een potkachel met een pijp, zo door het dak! Gek, hè, dat ik dat zo eng vond?
Gepubliceerd in
-
De Schagerlaan anno 2003.
Reacties (3)
Ria Bomers (johnria@aol.com)
Ik vond dit zo leuk om te lezen. Mijn tante woonde in de Eerste Ringdijkstraat en ze keek zo naar het Amstelstation. Het was net of ik met vakantie was als ik bij haar was. Als ik van het Amstelparkbad af kwam, liep ik alijd over dat land en riep haar: "Daag tante Mien." Dit is 57 jaar geleden. Waar blijft de tijd? Dat waren zulke leuke huisjes. Het was werkelijk heel erg leuk daar. Ik vergeet het nooit. Ria Bomers
Bruno Lujebroek
Erg gezellig allemaal, ik wou dat het nu nog zo was.
Jotie Wolff
Met dit verhaal ben ik het helemaal eens. Ik heb het zelf ook ooit meegemaakt en ik voelde precies hetzelfde als de schrijver van dit verhaal.
Reacties (3)