verteller
David Verdooner
is geboren in de Transvaalbuurt, op 15 augustus 1937. Hij is getrouwd met Gerda en in het trotse bezit van een zoon en een dochter, twee schoonkinderen en vier prachtige kleinkinderen. Zijn vader is Meijer Verdooner (geb. 15 juli 1907) was een bekende bakker uit de Transvaalbuurt. Zijn moeder Jetje de Lara (19 mei 1909) werkte altijd met haar man in de bakkerswinkel. David nam de bakkerij van zijn vader over. Hij gaf een interview op 7 februari 2008. Dave Verdooner is overleden op 9 juli 2008.
Frits
Keuring voor het onderduikadres
We komen langs om kennis te maken als mijn vrouw het goed vindt dat jullie bij ons onderduiken.
-
De familie Verdooner, kort voor het onderduiken. -
De foto is gemaak in de huiskamer van de familie Verdooner (Tugelaweg 70) in 1943, kort voordat zij moesten (konden) onderduiken. De foto is afkomstig uit het foto archief van David Verdooner.
met:
1943 is een somber jaar geworden voor de Joodse bevolking van de Transvaalbuurt. Na dat jaar woonden er nauwelijks nog Joden. De meeste Joodse bewoners waren weggevoerd naar de concentratiekampen en daar vermoord. Slechts een enkeling kon onderduiken.
Tot die kleine groep van onderduikers behoorde ons gezin. Dankzij Ome Herman Elzinga, straatagent in de Transvaalbuurt, vonden wij een onderduikadres. Ome Herman woonde samen met zijn vrouw in Betondorp in een niet al te grote woning aan Onderlangs 70. Hij bood ons een veilige plek aan. Hij moest het wel eerst aan zijn vrouw voorleggen. Want zo zei hij: “Mijn vrouw zit wel de hele dag met jullie opgescheept. Als mijn vrouw het goed vindt dat jullie bij ons onderduiken, dan komen we zaterdag of zondag langs om kennis te maken".
Dat was op maandag dus je kunt het je voorstellen dat mijn ouders zeven kleuren stront scheten. Want als je zit te wachten, duren vijf dagen wel erg lang. Zo werd ons gezin dus ‘gekeurd’ door Tante Jo. Dat is gelukkig allemaal goed gekomen.
Kort voor het zover was, werd mijn moeder echter plotseling opgepakt. Ze was buiten spertijd op straat, ze wilde even naar een buurvrouw die hulp nodig had. Ze was net buiten de deur toen er een NSB’er voor haar stond. Ze werd opgepakt en afgevoerd naar het hoofdkantoor van de SD aan de Euterpestraat (nu: Gerrit van der Veenstraat). Gelukkig voor haar en voor ons stond ze, na 2 of 3 dagen, in de goede rij. Ze mocht naar huis. Maar vanwege de zenuwen en de ischias kon ze niet meer lopen. Mijn vader is haar toen op een transportfiets gaan halen.
Mijn vader is kort daarna bij Ome Herman langs gegaan, en we zijn ondergedoken.
Auteur
Gepubliceerd in
Reacties (3)
leuke herinneringen
hallo appie,
ik heb pas gisteren de "geheugen van oost"
bekeken.
Ja, dat is heel veel jaren geleden dat je broer Dave en ik dikke vrienden waren en ook wel eens op zondag in de bakkerij op de tugalaweg een beetje mee werkten.
om niet tevergeten de bolussen uit de vormen te halen.
ik hoop dat je nog weet wie ik ben, sinds 1954 woon ik in Denemarken
ik heb ook gelezen dat dave voor 2 jaar geleden is overleden.
reac.adres
Ja Harrie.Er staan nog wel meer laten we zeggen niet juiste
dingen bij.Of zijn het misschien met medeweten van de
schrijver VERGISSINGEN.De persoon die het echt kan vertellen ben ik,want ik was er bij.Ik heb die tijd niets vergeten om de eenvoudige reden dat het niet te vergeten was ne nog is,\.
appie.
Onjuist adres
Het huisnummer van Onderlangs is niet 70, maar moet 85 zijn.
Reacties (3)