verteller
Pieter Bol
(1948) groeide op in Oost-Brabant en ging in 1968 geneeskunde studeren in Amsterdam. Hij ging zich in september inschrijven op de Mauritskade, en op de wandeling vanaf het Muiderpoortstation werd hij direct verliefd op Oost. Hij bleef er bijna 20 jaar wonen, op diverse adressen. Na zijn studie werkte hij in het Laboratorium voor de Gezondheidsleer aan het Oosterpark. Daarna was hij secretaris van de Gezondheidsraad in Den Haag en universitair hoofddocent aan de TU Delft. Nog steeds is hij freelance (wetenschaps)journalist. In 1970 richtte hij met een medestudent het 'Medisch Komitee Angola' op, dat in 1971 introk in de voormalige lagere school aan de Minahassastraat, waar het vijf jaar is gebleven.
Leven in de Derde Oosterparkstraat
Ze gooien geld omlaag in een sok.
Mijn vriendin Martien en ik struinen door schuurtjes en tuinen achter ons huis. We vinden in één van de schuurtjes een houten reclamebord: ‘Haring: 4 voor 10 cent, augurk cadeau’. Kom er nog eens om. In de zomer komt er een kar met lichtjes door de straat. Kreet. We verstaan tijdenlang: ‘Bolletje Wol’. Maar het blijkt te zijn: ‘Berliner Bol’. Schuin rechts tegenover, ongeveer bij de Sparrenweg, is de kolenhandel. Schuin links tegenover is de firma ‘Nadort’, meubelbekleding, en schuin onder ons was eens de ‘Amsterdamsche Papiersnijderij’. In de 2e Oosterparkstraat is een paardenslager maar ook een kaasboer.
Ongeveer boven ‘Nadort’ woont een bijzonder gezin. Op driehoog liggen vader en moeder samen in een raam (dat eigenlijk te klein is voor twee reuzen). Zij met haar boezem over de vensterbank. Samen bedienen ze hun draadloos bestuurde zoontje Henkie. Ze gooien geld omlaag in een sok. ‘Henkie, sigaretten halen!’ of ‘Henkie, bier halen!’ De commando’s hebben een beperkt repertoire, gelukkig. Het jongetje krijgt patat, chips en meer van dat lekkers als beloning.
Om de hoek, in de Vrolikstraat, is de avondwinkel. Daar haal ik wel eens als uitspatting op een zwoele zomeravond een beugelfles Grolsch voor op het balkon. Net even verder bij het viaduct is een wasserij. De Antilliaanse eigenaar komt niet meer bij als ik hem een te heet door mij gewassen wollen trui toon, gereduceerd tot maatje 5 jaar. Hij voelt zich niet verantwoordelijk.
Niet lang voor mijn uittocht wegens sloop, gebeurt er iets wonderlijks. Op een avond worden van één hoog tegenover in korte tijd de planken voor de dichtgespijkerde ramen verwijderd. Erachter blijkt een goed verlichte en keurig ingerichte woning te zijn aangebracht, in ’t geheim.
Gepubliceerd in
Reacties (2)
dries nieuwenburg
wij woonde op 56 tussen 1958- 1978
de avondwinkel heette "soep", wij noemde hem soepie.
kersbergen
de kolenhandel is er niet meer, maar ik kan me wel herinneren er ooit een butagasfles te hebben gekocht om dat ik nog geen gasaansluiting in mijn kraakwoning op de Vrolikstraat had,
naderhand heeft daar nog een beeldend kunstenares in gzeten, de panden worden inmiddels gerenoveerd.
De avondwinkel is ook weg, evenals het pand waar het inzat, da' s nu nieuwbouw en de avondwinkel verhuisde naar de nieuwbouw in de 1ste oosterparkstraat. Na een overval te veel deden ze de zaak maar over.
De wasserij moet naderhand nog een schitterende carriere gemaakt heben als belhuis en exotische groenteboer.
Het pand met de dichtgespijkerde ramen moet op dezelfde plek gestaan hebben als waar ik nu woon. De nieuwbouw dateert van '82 en behoort tot de luisterrijke stijl "Amsterdams Saai." wat dat betreft is het beter tegen de gevels van de nieuwbouw van nr 91 aankijken, dan andersom, maar voor woonkomfort is de buitenkant niet zo belangrijk.
Reacties (2)