verteller
Pieter Bol
(1948) groeide op in Oost-Brabant en ging in 1968 geneeskunde studeren in Amsterdam. Hij ging zich in september inschrijven op de Mauritskade, en op de wandeling vanaf het Muiderpoortstation werd hij direct verliefd op Oost. Hij bleef er bijna 20 jaar wonen, op diverse adressen. Na zijn studie werkte hij in het Laboratorium voor de Gezondheidsleer aan het Oosterpark. Daarna was hij secretaris van de Gezondheidsraad in Den Haag en universitair hoofddocent aan de TU Delft. Nog steeds is hij freelance (wetenschaps)journalist. In 1970 richtte hij met een medestudent het 'Medisch Komitee Angola' op, dat in 1971 introk in de voormalige lagere school aan de Minahassastraat, waar het vijf jaar is gebleven.
Ome Hein
Soms kon hij de trap niet meer op. Dan kwamen de jongens van de sportschool aan de Sparrenweg en droegen hem op een stoel de trap op.
-
Ome Hein -
Eerste deel van twee knipsels die Pieter Bol omstreeks 1984 maakte voor zijn dochter Maaike om haar het begin van het kraakpand in 3e Oosterparkstraat 91 te vertellen. Het tweede deel van het knipsel gaat over 'het einde'.
In januari 1974 trek ik in het pandje Derde Oosterparkstraat 91, een-hoog. Het is een paar maanden eerder gekraakt door Ben, maar die heeft er weinig aan gedaan. Ik hou meteen grote schoonmaak (waarschijnlijk de eerste in 20 jaar). Ik concludeer dat hier een oude man woonde. En injectienaalden en een witte wandelstok met rode ringen zeggen me dat hij suiker had en daarom ook slecht was gaan zien.
Ik ontmoet Martien Wilcke die op de derde verdieping woont. Zij is met haar tante eigenaar van het pand, maar ze vindt mijn komst best. Ze zijn toch al in de eindfase van onderhandelingen met de gemeente over de verkoop. Daarna wordt het gesloopt, want de metro-in-aanleg in de Wibautstraat zuigt het grondwater weg, de houten funderingspalen van de meeste huizen zijn aan het rotten en de huizen zakken scheef.
Zij vertelt me over de oude man, ome Hein, die hier vroeger woonde. Mijn conclusies waren juist geweest. Eens per maand ging zij het minieme huurtje bij hem ophalen. Hij kookte aardappelen op een potkachetje. Dat was vrijwel het enige dat hij at. Het enige andere contact was als hij op de trap riep: ‘Wilcke, post!’.
Maar hij kon zich als negentiger steeds minder redden. Soms kon hij de trap niet meer op. Dan kwamen de jongens van de sportschool aan de Sparrenweg en droegen hem op een stoel de trap op.
Als hij 96 is wordt hij luid protesterend opgehaald en in een verzorgingshuis gestopt, ergens in ‘t Gooi. Ik neem contact op met zijn familie en vraag of ze zijn spullen willen hebben. ‘Hou maar’, zeggen ze. En zo ben ik nu nog eigenaar van allerlei keukengerei en nog wat spullen van ver voor de oorlog.
Gepubliceerd in
-
Pieter en Martien in de keuken van de Derde Oosterparkstrat 91 1-hoog, 1975. Foto Pieter Bol
Reacties
Reacties