verteller
Dineke Rizzoli
(1938) woont sinds 1970 in de Transvaalbuurt. Zij had van 1971 tot 1988 een handwerkwinkel op Pretoriusstraat 37.
Dood van een hond
Mijn overbuurvrouw Willy had één kameraad, haar hondje Tatsje, een Chihuahua.
-
Dood van een hond - Willy met hond.jpg -
Overbuurvrouw Willy met haar hondje Tatsje.
Mijn overbuurvrouw Willy had één kameraad, haar hondje Tatsje, een Chihuahua. Tatsje was dikwijls ziek en kwam nooit buiten. "Dat is niet goed voor hem," zei Willy. Steeds vaker moest de kleine hond naar de dierenarts.
Op een avond belde ik mijn overbuurvrouw weer eens op. De telefoon werd met gepijnigde stem opgenomen: "Tatsje is net gestorven." Ik besloot om naar Willy te gaan. "Ben je dan niet bang voor een dode hond?" vroeg Willy nog.
Samen met mijn man Franco ging ik naar de inbedroefde Willy. Er volgde een echte plechtigheid. Franco sloot, op verzoek van Willy, de ogen van de dode hond en legde het hondje in het doodskistje dat Willy aanwees. Willy liet koperen plaatjes met gedachtenistekst voor op de kist zien. Uit diverse laatjes haalde zij fotolijstjes en foto's van haar moeder, man, zus en zwager en van haarzelf. Zij sprak een speciaal gebed uit terwijl ze de foto's in de lijstjes stak. Dan zong ze en vlijde ze de reliekfoto's zachtjes in het kistje. Gedrieën omarmden wij elkaar. En na een laatste lied gingen Franco en ik naar huis.
De volgende dag werd Tatsje begraven. Vanuit onze raam zagen we de zonderlinge 'stoet'. De tuinman van Willy droeg het bedekte kistje, op afstand gevolgd door Willy met een witte roos. Langzaam verdween de stoet op weg naar een waardig rustplaats. Twee weken later stierf ook Willy. Zij was 75 jaar oud. Voordat zij stierf schreef zij nog een gedicht: "En met mijn hond loop ik de ruimte in; waar alles nieuw wordt, als in het Begin."
Gepubliceerd in
-
Dood van een hond - Couplet van het gedicht.jpg -
Willy's gedicht over de dood van haar hond.
-
Dood van een hond - voordeur van Willy.jpg -
Willy's voordeur op Pretoriusstraat 34.
Reacties (4)
Hannelore
Volgens mij was Willy een toffe vrouw en dit verhaal is echt ontroerend
en zeker als ik zel net mijn hond ben verloren. Veel groetjes Hannelore
Wil Erents De Brave
Willy was zeker een bijzondere vrouw. Ik ben blij dat ik haar heb leren kennen. Ook heeft ze op een 4 mei herdenking aan de Tugelaweg twee mooie gedichten over haar vriendinnen voorgelezen die in de oorlog weggevoerd zijn en vermoord.
Dineke
Dank voor uw reactie. Willy was een bijzondere vrouw. Ook wij hebben veel herinneringen aan haar. Wilt u uw herinneringen vertellen? Dat kan hier. Ja, u heeft gelijk, zusjes Sennebad moet zijn zusjes Henrich. De naam van Willy's man Jules was immers Sennebad. Vele groeten, Franco en Dineke
Han Louman
Dank voor deze site ! Als ze nog geleefd had, zou ze vereerd en trots op u geweest zijn. Ik was executeur testamentair van haar zaken, welke overigens niets behelsde. De zusjes Sennebad moet zijn zusjes Henrich. Op het hondje Tatsje is euthanasie toegepast, op mijn advies omdat Willy na haar dood verlangde en er naartoe werkte en het volledig incontinente hondje dan achter zou blijven. Ik heb haar 35 jaar gekend en vele "feestjes"meegemaakt tussen de schuifdeuren met voorstellingen. Er valt nog veel meer over haar te schrijven. Ik dacht dat zij toch erg eenzaam in de straat was, maar gelukkig kende ze U! Nogmaals dank !
Reacties (4)