verteller
Peter Johansen
groeide op in de Reinwardtstraat als laatste zoon van een gezin met vier kinderen. Zijn moeder kwam in de jaren dertig uit Friesland naar Amsterdam vanwege de toen heersende economische crisis. Hier ontmoette zij zijn vader die op Kattenburg was geboren.
De reuzenbril van Pad
Ik was toen van mening dat deze bril van een reus was geweest.
-
Foto Pieter de Lang.
Mijn eerste herinnering is lopend samen met mijn moeder in de Hema op de Linnaeusstraat waar de lucht van warme rookworst voor mij heel aangenaam was. Wat mijn moeder daar nu precies wilde kopen is me niet duidelijk maar ik was net als ieder jochie alleen maar geïnteresseerd in mijn eigen mogelijke nieuwe bezittingen. Rekken vol met blikkenspeelgoed, opwindbare motoren, brandweerauto’s en allerlei plastic spul dat nooit een lang leven was beschoren. Toch waren het toen voor mij allemaal schatten. Ik zal ooit wel eens wat gekregen hebben maar mijn gevoel van toen was teleurstelling en ik zag op tegen de lange weg naar de Reinwardtstraat waar wij woonden.
Het heel lange stuk terug zonder iets waar mee ik me straks daar boven had kunnen vermaken. Eerst onder de tunnel door bij het politiebureau Polderweg en dan langs het Burgerziekenhuis waar ik altijd een beetje bang voor was en er zo snel mogelijk langs wilde.
Alles ging in die tijd nog gewoon door de hoofdingang en dat vond ik eng. Brancards, mensen met gips en in rolstoelen. Daar voorbij nog steeds met mijn lege gevoel en de lucht van warme rookworst nog ruikend kwamen we dan bij de Domselaerstraat.
We staken die over langs de brillenwinkel van Pad die een enorme bril aan de pui had hangen als uithangbord. Ik was toen van mening dat deze bril van een reus was geweest.
Gepubliceerd in
-
Foto Pieter de Lang, 2008.
Reacties (2)
Re: Peter Johansen
Peter Johansen
Een tijd geleden ben in begonnen met deze herinneringen te noteren.
Inmiddels zijn er heel veel bij gekomen.
Deze wil ik delen met de anderen die belangstelling hebben
Om samen tot een meer passend geheel te komen wat er nog meer in de Dapperbuurt leefde.
B.v de sociale omstandigheden en hoe men elkaar hielp in bittere tijden.
Met centjes maar ook met eten en meubels na beslaglegging door de deurwaarder.
Die waarde regelmatig rond .
Als dat b.v in de Reinwardtstraat gebeurde waar ik woonde dan was er op straat een openbare verkoop.
De buren boden dan ver onder de werkelijke waarde.
Voor een paar cent kochten zij dan de huisraad terug van de betreffende.
En o wee als je er boven bood!
Voor een paar kwartjes was dan weer de inboedel veiliggesteld.
Alleen al de cafe`s die in deze jaren niet alleen drank schonken m maar waar ook vaak de salarissen werden uitbetaald maakt deel uit van de omstandigheden toen.
De bruine loonzakjes werden daar vaak al opengescheurd om de drankrekeningen te betalen die nog open stonden.
Daarna bleef er weer niet genoeg over om voor het gezin de hel week te kunnen zorgen.
En omdat dan maar te vergeten ging vaak ook de rest er nog door heen.
Ik heb ze vaak als ik op de markt speelde zien vallen van dronkenschap en zo niet dan ondersteund door hun achterban
die hun dan weer naar huis brachten met veel tumult in de straat en buren roepende (vuile zuiplap).
Het is niet fatsoenlijk om dat bij naam en toe aam te berichten.
Het enige wat ik hier mee wens te schrijven is dat het niet alleen maar Nostalgie is.
Reacties (2)