verteller
Pieter Bol
(1948) groeide op in Oost-Brabant en ging in 1968 geneeskunde studeren in Amsterdam. Hij ging zich in september inschrijven op de Mauritskade, en op de wandeling vanaf het Muiderpoortstation werd hij direct verliefd op Oost. Hij bleef er bijna 20 jaar wonen, op diverse adressen. Na zijn studie werkte hij in het Laboratorium voor de Gezondheidsleer aan het Oosterpark. Daarna was hij secretaris van de Gezondheidsraad in Den Haag en universitair hoofddocent aan de TU Delft. Nog steeds is hij freelance (wetenschaps)journalist. In 1970 richtte hij met een medestudent het 'Medisch Komitee Angola' op, dat in 1971 introk in de voormalige lagere school aan de Minahassastraat, waar het vijf jaar is gebleven.
De verlaten volkstuinen
Verlaten volkstuinen die plaats moesten maken voor de uitdijende stad.
-
Pieter -
Genieten van een mooi boeket.
Foto Martien Wilcke
Als je de Indische buurt verlaat langs de ringvaart van de Watergraafsmeer, richting Diemen, kom je in een mooie landelijke omgeving. Althans in de jaren 1976-1982. Want rechts is er nog het weidenlandschap dat doet denken aan de schoolplaten van Koekoek en Jetses. Er is het kleine buurtje met de bootopslagplaatsen en het houten cafeetje dat van een andere tijd is, met het pontje.
En het gemaal tegen de dijk daalt architectonisch de helling af. Het is ontworpen door Piet Marnette, stadsarchitect in de jaren ’20 en oudoom van mijn geliefde Martien. Inmiddels afgebroken, zoals zoveel in die hoek van de Watergraafsmeer. We treuren al vele jaren tevoren over de teloorgang van deze prachtige scheg van stedelijke landelijkheid.
Even verder liggen in de diepte de ontruimde volkstuinen. Mensen zijn hier met honderden intens gelukkig geweest, dat spreekt uit alles. Maar na hun vertrek straalt er een tristesse uit de tuinen. Hoe mooi de struiken en bloemen ook zijn. Ik ga er vaak heen om te studeren of te lezen. En dan voel ik geluk maar ook verdriet over al die verdwenen gezinnen.
Wonderlijk: er is nog een kraan op een van de tuinen, die het nog doet. Ik sluit hem na gebruik steeds zorgvuldig af. Er kruipen af en toe ringslangen rond. Daar ben ik niet bang voor, als jonge tiener had ik er een. We plukken de meest onwaarschijnlijke boeketten daar. Als begin jaren tachtig onze vriendin Joke bevalt van haar zoon Daan, brengen we haar een boeket van wel 50 soorten bloemen en zo groot, dat de grootste emmer in huis er nog te klein voor is.
Nu suizen we af en toe met de auto door datzelfde gebied, dat opgeofferd is aan het snelwegennet. We zijn deel van het geheel, en dat staat haaks op de oude liefde voor dat landelijk stukje Amsterdam.
Gepubliceerd in
Reacties (17)
Re: Re: nel leegwater-koehler
wat ontzettend leuk om een naam uit het verleden hier op deze site te vinden: Nellie van de Molen! Ik ben Ellen de Melker en mijn zusje Yvonne en ik kwamen altijd bij jullie in de molen televisie kijken op woensdagmiddag! Volgens mij hadden jullie een zwarte hond Petra....hele mooie herinneringen aan die tijd. Woon zelf ook al 31 jaar op tuinpark de Molen maar dan in Amsterdam Noord. Ik ben pas nog op de Oosterringdijk geweest en het was heel leuk om te zien dat het pontje er nog is en tante Corrie woont ook nog steeds in het huis aan de oosterringdijk! Als je daar bent lijkt het net of je terugstapt in de tijd.
Re: nel leegwater-koehler
Re: Jeugdjaren tuimcomplex de Molen 2
in de halve molen woonde mijn nicht en neef
fam Koehler
Silvia Koehler
Jeugdjaren tuimcomplex de Molen 2
Als vervolg op mijn eerste deel. Wij zijn van 1947 tot 1961 op het complex geweest. Wij dat waren ook mijn broers Robert ,Tom, Arnold en zusje Helly. De fam Berkenbosch woonde volgens aan het zelfde laantje. Wij waren op de tuin vanaf mei tot augustus. Daarna nog regelmatig om de oogst met de fiets te halen. Er werd veel geweckt en de andijvie en snijbonen werden in de keulse pot op zout gezet. Heerlijk niet meer te krijgen. Inmiddels zijn me weer twee namen te binnen geschoten nl
Jan Perfors en Jaap Oost. In de halve molen woonde volgens mij toen de familie Peereboom.
Re: Jeugdjaren op tuincomplex De Molen
mijn broers Robert, Tom en Arnold en onze zus Helly, waren daar in de jaren 1949 to circa 1960.
Jeugdjaren op tuincomplex De Molen
Alle vorenstaande verhalen zijn mij ook bekend. Ik mis nog zoveel bekenden. Jan Appel, Bob en Greetje Oost de jongens Heitinga. Misschien als ze dit lezen kunnen ze zich ook eens laten horen. Het waren prachtige en zorgeloze jaren. De bakfiets geladen met spullen is ook bekend. Je was blij als je het talud naar beneden heelhuids was afgedaald, het ergste kwam nog als je aan het eind van de zomer weer naar huis ging en je moest het talud weer omhoog. Iedereen hielp dan elkaar.
die mooie tuin de molen
leuk de reacties van meindert en carmen /.zie ze nog zo voor me was echt een leuketijd erg veel ge hartejaagt.ook vissen was erg populair
leuke reactie ook van nellie
ps:mijn moeder is inmiddels 93 geworden
fijne jeugd op de molen
toevallig kwam ik op deze site terecht na wat gegoogle ik kan me bijna alles nog wel herinneren van die tijd ik wens een ieder dan ook zeker zo een jeugd toe. we waren eigenlijk voor die tijd een soort miljonairs kinderen toch? mooi weer buiten spelen het enige mindere waren die klompen uit de toenmalige inkoop en het onzalige idee dat korte broeken aan moesten op 1 april bbbbbbbbbbbbbbrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr. kan mehet meeste nog wel voor me halen en heel soms zie je ze nog wel eens.ruud en hans visser pietje pasman hans en jantje berkenbosch harry beks carmen alloo marga mulder in later stadium inez van velzen. zo best eens leuk zijn om eens te weten hoe het iedereen vergaat nu
jeugd van de Molen 1964-1980
Hallo ik heb ook op de tuin gewoond Carmen Alloo en mijn broertje Emiel. Mijn Opa Emiel en ouders Miep en Emiel woonden ook op de tuin. Ook hebben zij in het winkeltje gestaan. En mijn vader was ook altijd te vinden met het organiseren van sport en feestdagen voor de jeugd. Ook als ik er niet was zat de jeugd altijd bij mijn moeder te kaarten, want in die tijd hadden wij nog geen kantine. Mijn opa zat in de tuincommissie. Streng dat hij was. Toen ik later ook een huisje had, met mijn toenmalige man Hans Berkenbosch, kreeg ik de meeste bekeuringen ook al was mijn tuin redelijk op orde. Ik moest als kleindochter een nog betere tuin hebben en als voorbeeld dienen. Ik heb alleen maar goede herinneringen aan mijn jeugd op de tuin. Nu we allemaal een stuk ouder zijn geworden en we elkaar uit het oog zijn verloren, lijkt het me leuk om elkaar weer eens te zien. Je kunt een aantal tegenwoordig op dat geweldige hyves gebeuren terug vinden, maar we missen er nog heel wat. Hopelijk krijg ik wat reacties en kunnen we een soort reunie organiseren. groet Op hyves sta ik als Carmen-Cornelia.
oostringdijk.
Mijn naam is hennie koehler ,ik ben een van 14broers dochter en familie koehler.ik regeer op silvia koehler .ik heeft ook bij mijn ooms en tante in huis gewoond tante alie en rietje en heeft een mooie herringering van fam.koehler,s en ome joop koehler en ome drik en tante aaf. en nu lees ik ok een andere bericht nel leegwater koehler ik wil ook wel weten met wie je mee getrouwd is .ik ben dochter van frans koehler ,hij werd vaak rooije frans genoem .ik kan ook nog fam struik voor mij halen en ans struik. woonde tegen over pondje . wel ik hoop meer achter gronden achter halen .Dat zal ik willen ik denk mijn grote nicht silvi koehler.en nog bedankt voor die foto,s van opa oma en ouders tantealie en rietje en mijn broertjefransie en rie dochter van ome bertus . tot gauw.ik geeft mijn msn henniekoehler@hotmail.com . ik hoop op bericht ,die meer van ons familie en fam struik weten , groetjes hennie.
Logeren "op de tuin "
Als jochie van vijf, zes kwam ik al uit logeren bij de familie Schoone. "Vader"Schoone voer voor en in de oorlog bij de koopvaardij. Ze hadden één dochter, Co. Later getrouwd met Bep van Geenen. Ik kwam uit Hemrik in Friesland, waar mijn ouders en grootouders de Amsterdamse familie uit de Tweede Van Swindenstraat hadden geholpen met voedsel. Co was bij de JGOB evenals mijn ouders. Ik herinner me tuin nog heel levendig. Ze woonden aan de Asterstraat v.z.v. ik me herinner.Aan de buitenkant met een kikkerslootje en met een prachtig zicht op de skyline van de grote stad. Ook het gerommel van het enorme rangeerterrein herinner ik me nog goed; wagons die van een "berg"afreden. Voor een Fries jochie een spannende film!Ik herinner me ook goed het jongensdorp waar je met een pontje kon komen. Leuk dat ik ook foto's terugvond.
G.Teeken
Ik zocht naar het gemaal aan de Oosterringdijk en kwam hier (op deze pagina) terecht. Vanaf 1950 tot ca 1965 kwam ik elke zomer met mijn ouders op het tuincomplex van ja, ja Ome joop Koehler. De bakfiets met huisraad zo hoog opgestapeld dat je er amper bovenuit kon kijken, ellendige dingen waren het want het waren 'doortrappers'. Nellie en Herman die ken ik natuurlijk ook nog, ik heb zelfs nog een foto van die twee, oh jee. We speelden 'blindemannetje' bij ons in de tuin. Nel schrijft dat ze er is geboren dat weet ik nog, op nummer 80 aan de dijk. Als jochie moest ik altijd water halen in een grote metalen ketel met deksel, op een onderstel van een afgedankte kinderwagen hi, en dan helemaal het lange pad af sjorren met die handel bah, ik had er echt de pest aan. Op een keer ging ik tijdens het tappen van drinkwater effe de schuur in en ja hoor een grote rot haan vloog me aan en pikte me in mijn voorhoofd, ik was meteen van mijn nieuwschierigheid genezen. Leuk dat Nel er nog is, ik hoop dat Herman er ook nog is, hij was iets ouder dan ik. In iedergeval doe ik jullie hierbij de groeten, Gi(e)l Teeken. dcbf@home.nl - dit voor eventuele reacties.
antwoord
leuk de berichtjes. harry beks en zijn zus hetty weet ik nog wel ook waar hun tuinhuisje stond op tuinpark de molen
14 kinderen Koehler Oosterringdijk
hallo Nel Leegwater Koehler
mijn naam is Silvia Koehler mijn ooms en tantes woonde naast het gemaal en de molen
50 jaar geleden heb ik een tijdje bij ze
gewoond en ben toen bij jullie in de molen
geweest.ik weet nog steets niet of wij
familie zijn van elkaar als ik het vroeg aan tante Marrie of tante Alie kreeg ik geen antwoord. er leeft er nog maar een van de 14 kinderen en dat is mijn vader Rikus
Koehler hij is nu 95 jaar.je moeder zal
hem nog wel kennen.verder vond ik het op de dijk geweldig grote aardbeien dat waren hele zoete dan kreeg ik het vergiet mee
en plukken maar.verder word er geschreven over het 5centen pontje mijn zusje Irene en ik zijn bruits meisje geweest toen Corry
trouwde 2jaar geleden ben ik bij ze geweest en heb ik een foto gemaakt van de trouwfoto ik voelde me weer een klein meisje.als kind hadden we een zeilboot dan moesten we met het pontje en dan met de rijpont ik heb nog de pest aan boten wij wilde aan de wal spelen.mooi niet we moesten met zwemvesten
om onder in de boot zitten.mijn opa is een
keer mee geweest hij zou ons wel vermaken
hij pakte zijn vulpen en ging aan het gochelen je voelt het al aan komen overboord nee niet mijn opa de pen.we waren
onderweg naar oudloosdrecht daar heeft opa
de gocheltruc nog eens gedaan maar nu met de primus pootjes.gelukkig kon mijn vader goed duiken want die gingen ook overboord
hij heeft ze gelukkig terug gevonden.
ik zet mijn E-mail adres er bij zijn we
familie of niet ik ben benieuwd
Silvia Koehler sanstra@xs4all.nl
tuinpark de molen
las ractie van nel leegwater koehler heb vaak met haar gespeeld op de tuin en in de molen samen met haar broer herman. Heb met haar vader nog wel pinken verzet die me dan vervolgens de ringdijk over trokken en maar vast houden.
was en leuke tijd mijn moeder die net 92 is geworden denkt er nog met plezier aan terug.
leuke tijdgeweesd ook voor ons veel vissen bij het gemaal ,toen bewoont doorfam koehler
nel leegwater-koehler
leuk om dit verhaal te lezen. Ik ben op de oosterringdijk geboren vlakbij de spoorbrug. ik was 4 jaar toen zijn we verhuisd naar de molen , dat was een molen zonder wieken. s, zomers ging ik altijd spelen op volktuin compleks de molen, we hebben ook nog op het gemaal gewoond. Onze vader was daar machinist. 1973 ben ik vanuit het gemaal getrouwd en woon nu al jaren in spijkerboor,nh,
Willem de La Chambre
Ik herken hier alles in.Mijn Opa en Oma hadden er jaren een tuin.Het complex heette volkstuin de Molen en we hebben er fijne jaren gehad.Mijn opa kwam altij met fietstassen vol groente naar huis en die werden in speciale potten ingeweckt zodat ze altijd verse groente hadden en dat vergeet ik nooit.
Reacties (17)