verteller
Pieter Bol
(1948) groeide op in Oost-Brabant en ging in 1968 geneeskunde studeren in Amsterdam. Hij ging zich in september inschrijven op de Mauritskade, en op de wandeling vanaf het Muiderpoortstation werd hij direct verliefd op Oost. Hij bleef er bijna 20 jaar wonen, op diverse adressen. Na zijn studie werkte hij in het Laboratorium voor de Gezondheidsleer aan het Oosterpark. Daarna was hij secretaris van de Gezondheidsraad in Den Haag en universitair hoofddocent aan de TU Delft. Nog steeds is hij freelance (wetenschaps)journalist. In 1970 richtte hij met een medestudent het 'Medisch Komitee Angola' op, dat in 1971 introk in de voormalige lagere school aan de Minahassastraat, waar het vijf jaar is gebleven.
Dromen over verdwenen roti's
Smaken en voedsel uit alle windstreken komen samen in een buurt
Wanneer ik in 1968 in Oost kom wonen, is het een heel wit stadsdeel. Als je over de Dappermarkt loopt zie je meer Drentse en Groningse koppen dan mediterrane, laat staan donkergetinte. Het aanbod op de markt is nog traditioneel-hollands. Dus geen verse gember, koriander, cassave, kouseband, pompoen of Madame Jeanette.
Dat verandert tot de tijd van mijn vertrek in 1986 drastisch. Een van de draaipunten is de onafhankelijkheid van Suriname in 1975. Op de Pontanusstraat komt al begin jaren zeventig het voortreffelijke Surinaamse restaurantje ‘Warung Annie’. Met de heerlijkste roti’s. Zoals de eigenaar aanprijst: “Meneer, droomt u uw hele leven van!” Inderdaad, maar helaas is het zaakje verdwenen.
En overdag kom ik er af en toe bij een soort ‘Jantje van alles’, op een hoek. Ik heb nog een paar mooie caféstoelen van hem. Hij bespreekt met mij zijn medische problemen en operaties. Van binnen is hij inmiddels bijna helemaal uit teflon opgetrokken.
Op diezelfde Pontanusstraat loop ik eens rond te zwerven in 1976 of 1977. In een souterrain zie ik een uitgebreide hindoestaanse familie bezig met het schoonmaken van grillige knollen. Het is al tamelijk laat in de avond, dus samen met de kinderarbeid krijg ik associaties met de 19e eeuw.
Ik leun door een raam en vraag waar ze mee bezig zijn. Met gember. O, ziet die er zo uit.
Gepubliceerd in
Reacties
Reacties