verteller
Pieter Bol
(1948) groeide op in Oost-Brabant en ging in 1968 geneeskunde studeren in Amsterdam. Hij ging zich in september inschrijven op de Mauritskade, en op de wandeling vanaf het Muiderpoortstation werd hij direct verliefd op Oost. Hij bleef er bijna 20 jaar wonen, op diverse adressen. Na zijn studie werkte hij in het Laboratorium voor de Gezondheidsleer aan het Oosterpark. Daarna was hij secretaris van de Gezondheidsraad in Den Haag en universitair hoofddocent aan de TU Delft. Nog steeds is hij freelance (wetenschaps)journalist. In 1970 richtte hij met een medestudent het 'Medisch Komitee Angola' op, dat in 1971 introk in de voormalige lagere school aan de Minahassastraat, waar het vijf jaar is gebleven.
De liefde is soms niet alles
Het vinden van woonruimte is ten alle tijden een lastige opgave. In moeilijke tijden kun je soms wel goede vrienden maken
In 1983 zal mijn woning aan de Wagenaarstraat gesloopt worden. Ik steek veel tijd in het vinden van vervanging. Het wordt een benedenwoning aan de Derde Oosterparkstraat, bij het Kastanjeplein. Inmiddels woonden boven mij al een paar jaar de Turkse Ihsan en zijn Nederlandse vrouw.
Het is misgegaan tussen hen en zij is terug naar haar familie. Er is een hoop getouwtrek rond zijn omgang met hun kind. De verdieping staat op haar naam en zij is onverbiddelijk: hij moet eruit. Ik besluit dat ik mijn best zal doen om hem op mijn verdieping te laten wonen zolang die niet afgebroken is. Als hij huur betaalt en belooft te vertrekken zodra hij gesommeerd wordt, moet dat toch kunnen?
Gedurende enkele weken bezoek ik meer overheids- en bestuursinstellingen dan ik ooit gekend heb. Maar het wonder geschiedt: Ihsan mag een verdieping lager blijven wonen tot de sloop. Maar daar hebben we buiten de waard gerekend. Tante Marie en haar zoon Henk van 3-hoog gaan Ihsan terroriseren. Des te feller omdat de goeduitziende jongeman haar avances afgewezen heeft.
Zo blazen ze gips in zijn deurslot en voegen erna water toe. En later laten ze de rancuneuze familie uit Vinkenveen toe om eens lekker huis te houden op zijn verdieping. Hij treft een totale ravage aan. Kortom, hij wordt weggetreiterd. Maar gelukkig heeft hij intussen de lieftallige Zekije ontmoet, en samen kunnen ze een nieuw bestaan beginnen. Hij van oorsprong Seltsjoek en zij Koerdische. Ik ben op hun bruiloft in Zaandam.
Ze beginnen een Turks restaurant op de Haarlemmerdijk, waar ik vaak kom en ook de spijskaart voor maak. En wanneer ik in 1987 promoveer, verzorgt hij het promotiediner bij me thuis. Het is een soort Turks bruiloftsmaal en de gasten zijn verrukt. En zo ben ik met de wetenschap getrouwd.
Gepubliceerd in
Reacties (3)
Wagenaarstraat 94
Beste mevrouw van der Velpen-Barend
Op Beeldbank van het Stadsarchief Amsterdam heb ik bijgaande foto gevonden van de Wagenaarstraat 96-94 enz.
Met vriendelijke groeten,
Jo Haen
-
Wagenaarstraat 96-94 enz.
Foto: Beeldbank Stadsarchief Amsterdam
Re: Wagenaarstraat 94
Geachte mevrouw Barend,
Hoewel ik een jaar of zeven op Wagenaarstraat 39-1 woonde (rond 1980), weet ik maar weinig van de 'overkant', de zuidzijde van de straat met de even nummers. Nummer 94 moet dicht bij de Dapperstraat zitten. Ik woonde vrij dicht bij het begin van de straat, niet ver van het Oosterpark. Vroeger wel 'Het fluwelen eindje' genoemd, vanwege de mooie voortuintjes. Foto's van de straat van vóór 1976 heb ik helaas niet.
Met vriendelijke groet, Pieter Bol
Wagenaarstraat 94
Geachte hr, Bol
Ik ben op zoek naar oude foto's van de Wagenaarstraat in A'dam, en in het bijzonder naar het huisnummer 94. Ik heb daar vanaf mijn geboorte in1939 tot ongeveer mijn 5 jaar gewoond. Mijn vader Jacob Barend is hier gearresteerd en in Kamp Vught omgekomen.
Misschien kunt u mij over dit adres wat vertellen.
Met vriendelijke groet,
Reacties (3)