verteller
Pieter Bol
(1948) groeide op in Oost-Brabant en ging in 1968 geneeskunde studeren in Amsterdam. Hij ging zich in september inschrijven op de Mauritskade, en op de wandeling vanaf het Muiderpoortstation werd hij direct verliefd op Oost. Hij bleef er bijna 20 jaar wonen, op diverse adressen. Na zijn studie werkte hij in het Laboratorium voor de Gezondheidsleer aan het Oosterpark. Daarna was hij secretaris van de Gezondheidsraad in Den Haag en universitair hoofddocent aan de TU Delft. Nog steeds is hij freelance (wetenschaps)journalist. In 1970 richtte hij met een medestudent het 'Medisch Komitee Angola' op, dat in 1971 introk in de voormalige lagere school aan de Minahassastraat, waar het vijf jaar is gebleven.
Groene energie van de straat
Daar is de politie: ze sommeren ons om alles terug te leggen.
-
Groene energie van de straat -
Een praatje maken met de buurman. Buurman Rob op de fiets, Pieter in de deuropening. Maker: Martien Wilcker
Mijn nichtje Marjolein is op de Wagenaarstraat komen logeren, eind jaren zeventig. Ze is een jaar of negen en heel lief. Dochter van mijn oudere zus. Ze leeft in een welvarend gezin en is geamuseerd door en geïnteresseerd in mijn andere manier van leven. Zo wordt mijn verdieping voornamelijk verwarmd door een houtkachel.
Het benodigde hout moet uiteraard onbehandeld en zeker ongeverfd zijn. Ik kan het niet bestellen bij een haardhouthandel, daar heb ik het geld niet voor. Dus moet ik het jutten op straat. Er zijn genoeg containers met hout, en soms ligt het ook gebundeld klaar voor de vuilnisauto.
Ik sleep het hout naar de zolder, waar ik in mijn deel een zaagbok heb gemaakt en daar zaag ik en kap ook wel. Tante Marie van 3-hoog vindt het maar zo-zo, begrijpelijk, maar ze heeft in de buurt zoveel armoede meegemaakt dat ze wel begrip heeft voor mijn derde-wereld-bestaan.
Marjolein en ik gaan met oude postzakken de straat op en in de Dapperstraat vinden we een container vol met vloerdelen. Dat is ideale stook. We beginnen onze postzakken te vullen. Daar is de politie. De agenten sommeren ons onmiddellijk het jutten te staken, ja zelfs alles terug te leggen.
Ik leg hen uit dat de eigenaar van de container alleen maar blij zal zijn dat er weer meer ruimte geschapen is. En dat ik moet stoken met hout: alleen een potkachel en geen geld voor kolen. Het zijn redelijke kerels, ze laten ons gaan met onze buit.
Gelukkig maar, want Marjoleins opa van vaderskant is een leidende kernfysicus in ons land, hij wil ons allemaal aan de kernenergie helpen. Stel je voor dat zijn kleindochter samen met mij ingerekend zou worden, met zo’n reden. Hij noemt me toch al steeds ‘Che Guevara’.
Gepubliceerd in
Reacties
Reacties