verteller
Hans Willms
(4-10-1962)is geboren op het Kastanjeplein en woont nog altijd vlakbij de loodgieterswinkel die zijn vader begon. Zijn moeder Mw. M.A.Willms-Esselaar (29-9-1935) groeide op in het katholieke weeshuis van Amsterdam en werkte vanaf het begin mee in de zaak. Ze is er nog steeds dagelijks aanwezig.
De loodgieter weert en keert het water
Loodgieter Willms bedacht zelf de spreuk 'de loodgieter weert en keert het water, ter rechter plaatse' en liet het in glas graveren boven een afbeelding van een ouderwetse loodgieter. De glasplaat vormde jarenlang de afscheiding tussen winkel en werkplaats. Nu heeft de plaat - wat ingekort - een ereplaats in het huis van zijn weduwe.
-
De heer Willms senior (rechts), zijn vrouw en links een vriend in 1959. De winkel werd na verbouwing heropend.
Loodgieter Willms senior begon op Kastanjeplein 7 in 1958 een eigen bedrijf, hij woonde met zijn jonge gezin bij zijn moeder in en de helft van de woning werd opgeofferd voor de winkel. Gelukkig kwam vrij snel de drogisterij op nummer 9 vrij en kon daar de winkel gevestigd worden. Tot spijt van de drogist en de loodgieter werd de Gaper aan de gevel gepikt voordat de verhuizing een feit was.
Mevrouw Willms ziet het nog zo voor zich: haar man op de fiets, lood en koperen buizen om zijn nek gehangen en met een hand een wc-pot balancerend op de bagagedrager. Geld was er nauwelijks om het bedrijf te starten, er werd geld geleend van oma, die als weduwe van een politieagent eens per kwartaal pensioen kreeg. Om aan klanten te komen, nam men telefoon.
De 1e klant uit de buurt was mevrouw Arens, zij is nog steeds klant. Het was een geluk dat een nicht van de familie een huis kocht op de Hogeweg dat helemaal verbouwd moest worden, dat was de eerste grote klus. Langzamerhand begon de zaak te lopen, er kon een 2e hands busje aangeschaft worden. Toen kwam het aardgas; iedereen moest overschakelen van kolen naar gas. Mensen kregen 75 gulden van het gasbedrijf als ze hun kachel inruilden en ook voor kooktoestellen en geisers waren er toeslagen. In 1965 moest er personeel aangenomen worden om al het werk aan te kunnen, op een gegeven moment was er 18 man personeel en werd er een werkplaats in de Vrolikstraat gehuurd en ook nog een aparte keukenwinkel.
Mevrouw Willms herinnert zich een weekend waarin ze 54 gaskachels verkocht, die kosten ongeveer 250 gulden per stuk; het was een enorme som geld. Er kwam ook een hoop administratie bij te pas vanwege de inruilpremie die de klanten bij het GEB (Gemeente Energie Bedrijf) moesten aanvragen. Op 31 januari 1966 schreef mevrouw tot 1 uur 's nachts kwitanties uit, een paar uur later begonnen de weeën, haar 4e zoon werd geboren. "Frank is het aardgaskind".
Auteur
Gepubliceerd in
-
De glasplaat zit nu in de woning van mevrouw -
De glasplaat zit nu in de woning van mevrouw Willms, foto: september 2008.
-
Hans Willms en zijn moeder in de winkel, september 2008.
Reacties (4)
Frits
Gerard van Hal
De vriend op de foto hierboven is mijn vader. Ik bewaar goede herinneringen aan de zaterdagen dat mijn vader in de winkel kwam helpen en ik dan met mijn moeder aan het einde van de middag ook naar de winkel kwam. We mochten altijd jullie auto lenen, zodat we in het weekend een auto hadden. Ook in de zomervakanties gingen we dan met de eend naar Frankrijk.
We pasten wel eens op hond Whisky. Maar kan me ook jullie andere honden goed herinneren.
Een jaar of elf geleden heb ik 'oom' Edward denk ik nog gesproken toen ik in de auto meereed met een vriendin (zij woonde in de nieuwe panden op de hoek bij de 3e OP en Kastanjeweg) en je vader achter ons bleek te reden en iets te laat remde ;-)
Mijn vader is vorig jaar overleden. Ik heb dit artikel al eerder een keer gevonden en toen voor hem uitgeprint toen hij in het ziekenhuis lag. Hij vond het leuk om te lezen en grappig dat hij zomaar op internet stond. Ik hoop dat het goed met jullie gaat.
de auto's van Willms
Dag Hans,
De winkel van Wilmms herinner ik me nog goed, tegenover de kerk.
Vanuit die kerk had mijn vader contact met de heer Willms en als voorzitter van de vakantieschool leende mijn vader eens de auto van Willms, in mijn herinnering een Ford Taunus station. De geplande rit liep niet goed af en de auto belandde op zijn zij in een sloot. Ergens heb ik nog een foto van de beschadigde auto.
Daarna kwam er ter vervanging een blauw volksbusje.
In die tijd had ik de Laurentiusschool verwisseld voor de Martinusschool bij de Ceintuurbaan. Ik herinner me dat me dat een van de kinderen Willms daar ook naar toe ging en dat mevrouw Wilmms ons dan met de auto, een Peugeot 404?, daar naar toe bracht. Dit zal rond 1963-1964 zijn geweest.
In 1965 vertrok ons gezin uit de Vrolikstraat naar Noord en ben ik het contact met de buurt kwijtgeraakt. Leuk om op een site als dit weer herinneringen op te halen.
Willms met de waterpomptang
Dag Hans,
Je zult je mij niet herinneren, maar ik woonde van 1979-1993 met mijn gezin aan het Oosterpark. Het pand was zo ongeveer een ruïne en, onervaren als ik was, dacht ik de verbouwing wel even voor een habbekrats te kunnen regelen bij een aannemer die in de eerste plaats een aannemer van mijn kleine budgetje bleek te zijn, een rasoplichter.
Uiteindelijk verschenen meneer en zijn trawanten al helemaal niet meer en we namen de zaken zelf ter hand. Dat wil zeggen: voor de cv, de keuken, de badkamer enz. kwamen mijn vrouw en ik voor professionele hulp al gauw bij jouw vader terecht. Ik was dol op die man! Altijd correct, altijd goed geluimd en vooral: een vakman! We hadden ook hele gesprekken. Ik werkte thuis als reclametekstschrijver, je vader vond dat interesant en stelde er wel eens vragen over. Op een dag bood ik hem, als een soort tegenprestatie voor al zijn gezwoeg in mijn huis, aan om een slogan voor zijn bedrijf te bedenken. OK, zei de oude Wilms.
In die tijd waren Ed en Willem Bever populair en ik verzon al gauw de kreet: "Daar heb je Willms met zijn waterpomptang". De prachtige, in glas gegraveerde spreuk had ik nooit gezien, en ik was dan ook nogal verbaasd dat je vader mijn slogan maar niks vond. Nu begrijp ik waarom.
Hartelijke groet,
Rob Spel
Mevr. Erna de Vries
Ik heb net het verhaal zitten lezen over de fam.willms en vond het heel leuk dit telezen want ik heb nog met Edward Willms gespeeld als kind.ik woone in de 3de oosterpark straat 199 1 hoog wij waren echte straat kinderen en s'avonds als we naar binnen moesten dan werd Edward door zijn vader en een paar politie mannen,vrienden van zijn vader naar binnen gehaald aan handen en voeten en hij maar tegenstribbelen.Wat is de tijd vlug gegaan,ik woon nu al 48 jaar in California en ben 50 jaar getrouwd maar het leuke is dat ik nog altijd aan Edward en die tijd terug denk ondanks dat we toch ook een vreselijke oorlog mee maakte.Leuk dat Edward zijn fam daar nog steeds woont.Hartelijke groeten van mevr.Erna Creutzburg-de Vries
Reacties (4)