verteller
Senay Inan
is in 1966 geboren in Agacyurdu, Midden Turkije. In 1980 is zij naar Nederland gekomen. Sinds haar huwelijk in 1985 woont zij in Amsterdam-Oost, eerst bij het OLVG, toen in de Krugerstraat en nu bij het Muiderpoortstation.
Verdriet om mijn overleden zoontje
Hij is begraven op een Islamitische begraafplaats in Amsterdam.
-
Omer -
Omer, elf maanden oud in mijn bed (1986).
In 1980 ben ik vanuit Turkije naar Nederland gekomen. Ik kwam met mijn vader en moeder, twee broers en twee zussen in Amsterdam West te wonen. In 1985 ben ik getrouwd met mijn man, die ook in Nederland woonde. Na onze verhuizing naar Amsterdam-Oost hadden we het niet gemakkelijk met onze Nederlandse buren. Ze kwamen almaar klagen over het geluidsoverlast van ons bezoek. En op een dag hadden ze zelfs de politie erbij gehaald! Ik zag toen voor het eerst een politieagent en ik was erg verbaasd dat ze het probleem zo wilden oplossen! Maar mijn man heeft toen met de buren gesproken en daarna was het probleem opgelost. De politie was echt niet nodig geweest.
Na ons trouwen kregen we al snel een zoontje, Omer. Wij waren erg blij, maar erg verdrietig toen we hoorden dat hij niet gezond was. Zijn hartje functioneerde niet goed. Toen hij elf maanden oud was, is hij overleden. Hij stond op de wachtlijst voor een operatie, maar dat heeft hij niet gehaald. We hebben daarna een heel verdrietige tijd gehad. Ons zoontje ligt nu begraven hier in Amsterdam, in Osdorp op een Amsterdamse begraafplaats waar een Islamitische afdeling is. Met het Slachtfeest en het Ramadanfeest gaan we met de hele familie naar hem toe. Met mijn man en met mijn drie zonen, die ik na mijn overleden zoontje nog gekregen heb.
Gepubliceerd in
Reacties (4)
gestorven zonen
geachte dames:
heel treurig te lezen over het verlies van Uw zonen, veel sterkte toegewenst!
Re: Hennie van Schie
Wat ontroerend mooi, een haarlok afknippen. Dat zou ik ook doen. Maar hopelijk nooit, want m'n kinderen leven nog (en blijven dat hopelijk voordat ik dood ga).
Hennie van Schie
Ook ik heb mijn zoon vier jaar geleden verloren en drie dagen voor zijn 36ste verjaardag is hij begraven. Zeker elke moeder komt daar nooit meer overheen. Soms als ik een klein jochie zie met een lekker ondeugend snoetje en bruine ogen komen al die herinneringen aan mijn eigen knulletje weer boven zoals hij was. Het maakt niet uit of ze 1 jaar of 50 jaar zijn het is je eigen kind dat ooit een deel van je was en zal blijven, dat je hebt gekregen, gevoed verzorgd en groot gebracht. En dan gebeurd er dit en denk je wel eens alles wat ik voor hem gedaan heb is dus v oor niets geweest. Troost zul je nooit vinden alleen wanneer je zelf gaat. Aan elke dag zit er een triest kantje dat zachtjes meewappert en niets is meer hetzelfde als voorheen. Mijn enige troost is dat ik een mooie zwarte haarlok heb afgeknipt en bij me draag het enige ECHTE tastbare van hem.
Ik wens U vanuit mijn moederhart sterkte toe en .....U bent in dit vreselijke verdriet niet alleen.
Karin
Heel onroerd heb ik je verhaal gelezen. Ik ben zelf net op mijn 42ste voor het eerst oma geworden van mijn nu drie maanden oude kleindochtertje. Verschrikkelijk om een kindje te moeten verliezen. Maar jullie mogen trots zijn op jullie hele mooie zoon, en weet dat we ooit weer bij ons overleden geliefden zullen zijn. Veel sterkte met het soms wel oneerlijke leven. Groetjes en veel liefs Karin.
Reacties (4)