verteller
Ies Jacobs
is geboren op 16 juni 1918 in Brighton (Engeland). Toen hij 8 jaar oud was, verhuisden zijn ouders naar Amsterdam, naar de Transvaalbuurt. Ies jacobs was en is kunstschilder, want hij is nog steeds actief. Onlangs verscheen van hem het boek: Overleven een kunst, levenschets en oorlogsherinneringen. Hij heeft een eigen website: www.iesjacobs.nl. Hij gaf op 9 juli 2008 een interview voor het Geheugen van Oost.
Ies Jacobs is op zaterdag 10 november 2011 overleden.
Ik (Frits Slicht) zal deze kleine, grote, man ontzettend gaan missen. Hij was voor mij veel meer dan een persoon waarvan ik de verhalen heb mogen opschrijven.
Misschien wel het hoogtepunt in onze relatie was de uitzending van de het programma, te bekijken via: Aanpakkers. Een documentaire gemaakt door Frans Bromet.
Tot slot nog twee verwijzingen, de eerste is een filmpje op You Tube waarin Ies Jacobs vertelt over zijn belevenissen in de Onderduik (ruim zes minuten) en over zijn therapie: het schilderen.
De tweede verwijzing is een radio interview met Ies naar aanleiding van het verschijnen van zijn boek: Overleven een kunst, levensschets en oorlogsherinneringen. Het interview werd uitgezonden op 3 december 2007 door: Kunststof.
Frits
De wilgentak
Dat is mijn erfenis aan de Transvaalbuurt, aan de Kraaipanstraat.
-
Ies Jacobs in de achtertuin van de Kraaipanstraat. -
De foto is van kort voor de oorlog, Ies bevindt zich hier in de achtertuin van de woning in de Kraaipanstraat. De foto is uit het persoonlijk archief van Ies Jacobs.
met:
Toen ik een jaar of 15 was zijn we verhuisd naar de Kraaipanstraat. Alle benedenwoningen hadden toen een tuin. Via de tuin liep je zo de keuken in. Die tuinen waren via een poortje toegankelijk voor iedereen. Zo kwam ook de voddenman achterlangs met zijn kreet: "vodde vodde, wie heeft er nog vodde…".
Tegenwoordig zit er een hek bij de poort en zijn de tuinen voor het publiek afgesloten. Mijn vader had veel plezier met het stukje grond. Ik kan mij nog goed herinneren dat ik op een gegeven moment in de huiskamer zat en naar een vaas met wilgentakken keek. Ik dacht: “Verrek, d’r zitten allemaal worteltjes aan, ik plant ze in de tuin”. We hadden tenslotte niet voor niets een eigen tuin. Ik moet toen een jaar of 17 zijn geweest.
Vele jaren later, ongeveer 20 jaar na de oorlog, ben ik nog eens teruggeweest. Er was toen nog geen hek geplaatst. Het was uit pure nieuwsgierigheid dat ik naar mijn oude buurtje terugkeerde, voor een onderzoek. Ik wilde vooral gaan kijken naar het tuintje waar mijn vader zo gelukkig mee was geweest. Plotseling viel mijn oog op een enorme boom. Ik zag het direct, het was een wilgenboom. Dat moeten mijn takjes zijn geweest die ik daar voor de oorlog had geplant. Dat is mijn erfenis aan de Transvaalbuurt, aan de Kraaipanstraat.
Achteraf zou je misschien kunnen zeggen dat die wilgenboom iets te betekenen heeft. Ondanks alles wat er in de oorlog is gebeurd, het leven is doorgegaan. Mijn ouders en mijn broer leven niet meer. Al mijn familie en andere families zijn vergast in de Duitse vernietigingskampen. Maar die boom, waarvan ook mijn ouders wisten dat ik die had geplant, die is er nog, net als ik.
Auteur
Gepubliceerd in
-
De tuinen in de Kraaipanstraat. -
Deze foto is uit ongeveer 1925, het geeft een beeld van (de tuinen in) de Kraaipanstraat. De foto is uit de collectie Van Velzen en is geplaatst met toestemming van het Joods Historisch Museum.
Reacties (5)
familie Liebman Leger
Kan iemand ons meer vertellen over familie Liebman Leger, die in de Kraaipanstraat 67-II woonde? Helaas is het gezin, op één dochter na, in de tweede wereldoorlog afgevoerd naar Auschwitz en daar omgebracht. Liebman was getrouwd met Vogeltje Polak en zij hadden 4 kinderen, Jeannette, Dora, Rachel en Samuel. Liebman was diamantbewerker. Alle informatie is welkom!
bijna oude buurmeisjes
ja wie kent ze nog KRAAIPANSTRAAT
coby pauwels / antje en jansje bruinestein
van harte gefeliciteert met jullie verjaardag vandaag 28 maart
vroeger in de kraaipanstraat was er altijd een kleinfeestje
ik zelf ben 29 maart jarig en we zijn allemaal van het zelfde bouwjaar 1948 goed jaar volgens mij de hartelijke groeten van
willy kastelijn
mones van de maan
albert kuiper . zo heet je toch ? hoe gaat het met je ? nou of ik verliefd op jullie was dat weet ik niet meer. wel heb ik je broer Joop een jaar of 8/9 geleden gezien want die woonde in het Laurierhof in Amsterdam daar ging het toen niet zo lekker mee Verder kan ik je vertellen dat mijn moeder nog leeft en dat me vader al 28 jaar geleden is overleden je zus Gesiena heb ik ook wel eens gesproken jaren geleden. noemde we vroeger niet altijd dikke mevrouw Vis inplaats van mevrouw Visser?
alles goed ?
dat ventje weet ik me nog goed te herinneren Willie !, wij zijn de tweeling van de overkant de jongens waar je altijd verlieft op was, of niet ? Volgens mij was het een joods mannetje die een trauma had opgelopen in de oorlog en ken je mevr: Visser nog ,daar moesten we iedere morgen de veters van aanbinden en dan kregen we 1cent omdat ze niet bij d,r veters kon komen
willy kastelijn
wie weet zich nog dat mannetje te herinneren wat altijd oude kranten ophaalde met z''n onderstel van een oude kinderwagen hij had een alpinopet op en was haal klein en eng zijn onderlip zat over zijn bovenlip heen wij noemde hem MONES HET MANNETJE van de maan meestal op maandag in de kraaipanstraat ik was als kind bang van hem
Reacties (5)