verteller
Ies Jacobs
is geboren op 16 juni 1918 in Brighton (Engeland). Toen hij 8 jaar oud was, verhuisden zijn ouders naar Amsterdam, naar de Transvaalbuurt. Ies jacobs was en is kunstschilder, want hij is nog steeds actief. Onlangs verscheen van hem het boek: Overleven een kunst, levenschets en oorlogsherinneringen. Hij heeft een eigen website: www.iesjacobs.nl. Hij gaf op 9 juli 2008 een interview voor het Geheugen van Oost.
Ies Jacobs is op zaterdag 10 november 2011 overleden.
Ik (Frits Slicht) zal deze kleine, grote, man ontzettend gaan missen. Hij was voor mij veel meer dan een persoon waarvan ik de verhalen heb mogen opschrijven.
Misschien wel het hoogtepunt in onze relatie was de uitzending van de het programma, te bekijken via: Aanpakkers. Een documentaire gemaakt door Frans Bromet.
Tot slot nog twee verwijzingen, de eerste is een filmpje op You Tube waarin Ies Jacobs vertelt over zijn belevenissen in de Onderduik (ruim zes minuten) en over zijn therapie: het schilderen.
De tweede verwijzing is een radio interview met Ies naar aanleiding van het verschijnen van zijn boek: Overleven een kunst, levensschets en oorlogsherinneringen. Het interview werd uitgezonden op 3 december 2007 door: Kunststof.
Frits
Mijn Joodse achtergrond
We gingen wel naar dit Joodse feest omdat er snoepjes werden uitgedeeld.
-
Ies Jacobs in zijn atelier. De foto is gemaakt door de schrijver op 9 juli 2008.
Hoewel Joods van geboorte ben ik nauwelijks religieus Joods opgevoed. In mijn jeugd kwam ik vaak maar één keer per jaar in de synagoge, de sjoel. Dat was dan met het Joodse feest “Simchat Thora” (Vreugde der Wet, is het Joodse feest waar het Joodse volk de ‘Thora’ bezit en leest. Simchat is vreugde, Thora is letterlijk ‘wet’, maar kan ook gezien worden als de lamp die de Joodse mens doet laten uitgroeien tot wat hij/zij als mens zou moeten zijn. Aanvulling FS).
We gingen wel naar dit Joodse feest omdat er snoepjes werden uitgedeeld. Dan ging ik met mijn broertje naar de sjoel aan de Linnaeusstraat en kregen daar een zak snoepjes. Een heel enkele keer gingen we nog wel eens naar een trouwpartij in de Hoogduitse synagoge in de oude Jodenbuurt (wat nu het Joods Historisch Museum is). Mijn moeder was vanwege haar Portugese wortels van de Portugese synagoge. De Portugees-Joodse gemeente was een rijke gemeenschap, als ‘financieel behoeftige’ kreeg zij van hen maandelijks een klein bedrag toegestuurd.
Maar religieus waren wij zeker niet, dat ging ook niet zo goed samen met onze politieke overtuiging. Bij ons in de buurt woonde wel een echt vrome familie, de familie Turfrijer. De man haalde wekelijks een klein bedrag op en met Pasen kon je daar dan matzes en eieren halen. De familie Turfrijer had drie prachtige dochters, maar ondanks al hun vroomheid zijn ze alle drie met Christen-jongens getrouwd. De oudste met een vriendje van me, Nico de Vries.
Erg Joods in religieuze zin was de buurt niet, het leefde niet. Je sprak er haast ook niet over. Ons Jood-zijn veranderde in mei 1940.
Auteur
Gepubliceerd in
Reacties (3)
AJC
Ik wil graag reageren op de verhalen van Ies Jacobs.Ik heb hem leren kennen in de AJC en heb zelfs nog een fotootje waar hij op staat samen met Joris Bruinjé. Zij staan daar viool te spelen bij het volksdansen wat wij, o.a. vaak deden in de AJC. Ook zijn echtgenote Hetty Sammes ken ik. Die ben ik later nog wel eens tegen gekomen.
Als het mogelijk is zou ik graag nog eens contact met hen willen hebben. Ik ben geboren in 1926 en woonde tot na de oorlog in de Hertzogstraat en heb alles van a tot z in de oorlog meegemaakt. Ik geniet van zijn verhalen. Als aanvulling: er kwam ook bij ons in de straat een visboer. Hij riep altijd: ik heb levendige schollen. Zulke dingen vergeet je nooit.
Zakje snoep
Ook ik haalde snoep (bruidsuikers) op Simcha Torah bij de Sjoel aan de Linnaeusstraat hoek Polderweg. De snoepjes hadden een soort vocht van binnen en ik vond dat buitengewoon heerlijk. Desondanks ik uit een gemengd huwelijk kwam en eigenlijk niet Joods was voor de Joodse wet, mocht ik toch binnen komen op zaterdag.
Jerry Meents3729@msn.com
david douma
Tijdens de dienst voor Simchat Thora wordt er in de Sjoel gedanst met de Thora. De mensen zijn heel blij dat zij de Thora hebben. Het feest is de afsluiting van het lezen van de Thora,men leest het laatste hoofdstuk van Deuteronomium en begint de nieuwe cyclus weer door het lezen van het eerste hoofdstuk van Genesis.
Iedereen wordt dan opgeroepen voor de Thora.
Reacties (3)