verteller
Niko Paape (1944-2010)
is geboren op 20 maart 1944 in de Veeteeltstraat 133 in Betondorp, het deel van de Veeteeltstraat dat tussen de Brink en de Onderlangs ligt. Om een mysterieuze reden is huisnummer 133 inmiddels veranderd in 135.
Onze rakettenclub
We vulden het blikje met benzine die ik uit de Solex van mijn ouders haalden.
-
Klassenfoto van de kleuterschool op de Zaaiersweg in 1949. Nico Paape staat rechts met een boerenpetje op. Paultje Spier staat op de achterste rij, het meest linkse jongetje met petje op.
Het tuintje achter ons huis was lange tijd onze wereld. Elke ochtend om 6 uur knerpte het grind onder de voeten van mijn vader die naar het schuurtje liep om zijn fiets te pakken. Tuinhekje open, laantje uit. Veeteeltstraat, de Brink, Landbouwstraat, Zaaiersweg, Middenweg tot het Centraal Station. Met de pont naar het Shell-terrein aan de overkant en 's avonds terug. Tuinhekje open, fiets in de schuur en het geknerp van het grind. Dat deed hij elke dag, drie en veertig jaar lang.
De tuin had een klein stoepje. Mijn vader had daar een schommeltje gemaakt van een oud bankje. Dat bankje heeft mijn moeder nog. Ik had ook een fietsje, een driewielertje, gekregen van opa uit Haarlem. Op een dag heb ik dat fietsje in de sloot langs de Zaaiersweg gegooid uit pure baldadigheid. Om te laten zien dat ik dat wel durfde. Mijn moeder moest het ding er met een lange hark uit vissen.
Later werd het tuintje ook gebruikt voor onze rakettenclub. De raketten bestonden uit lege blikjes schoensmeer. In het deksel maakten we een gaatje en we vulden het blikje met benzine die ik uit de Solex van mijn ouders haalde. Op het gaatje werden dan wat luciferkoppen gelegd die met een lontje zouden moeten ontbranden. Waarna het deksel van het blikje met een knal de lucht in zou vliegen. Helaas lukte dat laatste deel nimmer. Maar aangezien het een heuse club was, hadden we ook een penningmeester. Paultje Spier. En dus moesten wij contributie betalen aan Paultje. We hebben nooit begrepen waarom dat was...
Later, op de lagere school, organiseerde Paultje een soort toto. Daar moest je uiteraard voor betalen en Paultje keerde wekelijks trouw de ‘tweede prijs’ uit. Toen wij hem eens vroegen wat er nu toch met die ‘eerste prijs’ gebeurde, antwoordde hij dat die voor de 'administratiekosten' was. Ook nooit van gehoord.
Gepubliceerd in
-
Mijn moeder, zusje en ik in de opening naar de keuken.
-
Niko -
op zijn driewieler.
-
De schommeltje in de tuin dat Niko's vader van een bankje had gemaakt.
-
na zijn werk in de tuin van de Veeteeltstraat.
-
Het tuintje naar het laantje, met rechts het schuurtje (anno 2008).
Reacties (1)
Ron
Ik woonde op de ploegstraat nr. 4. Laatst nog effe wezen kijken en zag tot mijn schrik dat op de deur nr. 2 stond. Ook daar is het nr. dus anders geworden.
Wij maakten in die tijd ook raketten maar dan van de aluminium sigaren kokers van mijn vader. Daarin werd, ik meen een soort carbiet gedaan lontje er in en op het voorterrein van Ajax aansteken. Met een enorme knal en gesis vloog het ding hoog de lucht in. Het was een bedenksel van mijn neef Ab.
Trouwens leuk verhaal over de administratiekosten. Neem aan dat Paultje een perfecte boekhouder is geworden.
Reacties (1)