verteller
Anneke
werd in 1943 geboren en bracht haar jeugd door in de Indische buurt. Ze speelde graag toneel en danste. Nu schrijft ze het liefst verhalen.
Anneke
AnnekeKinderspel
Hoogstens mocht je bij het cowboytje spelen indiananvrouw zijn...
-
Tussen de oude en verweerde grafstenen werd de strijd gestreden..... (foto: E.van Moerkerken, met uitdrukkelijke toestemming van Bruno van Moerkerken)
In die naoorlogse jaren had je niet zoveel. Spelen deden we buiten.
Touwtje springen, tollen, 'dieffie 'met verlos, schuilhokje, hinkelen... alles in een bepaalde periode.
Je wist eigenlijk nooit wanneer zo'n rage begon, ineens was 't er...
Dan werden tol en zweep tevoorschijn gehaald en het was de kunst om de tol zo lang mogelijk draaiend te houden, zelfs de stoepen af en op. Zo ging ik tollend naar school, van de Baweanstraat naar de Zeeburgerdijk. Soms lukte het me om zonder onderbreking tot de Molukkenstraat te tollen.
Plotseling was het hinkeltijd. Er werden banen gekrijt. In bepaalde vakken mocht je wel of juist niet springen, het was een behendigheidsspel, hoofdzakelijk beoefend door de meisjes.
Dan was het ineens weer knikkertijd. Je had diverse soorten knikkers, zoals de grote bonken, lodders of kleine uppies. Een bonk was tien uppies waard en er was een levendige ruilhandel, waarbij ruilen vaak huilen betekende. De knikkers werden in de “pot” gerold, een met de vinger getrokken gleuf tussen twee straattegels. Wie de laatste knikker in de pot gooide mocht alles houden.
Je had spelletjes voor jongens of voor meisjes. Hoogstens mocht je bij het cowboytje spelen indianenvrouw zijn, die werd gevangen door de grootste jongen die natuurlijk 'Rooie Roggers' was. De rolverdeling werd door de jongens onderling bepaald. Een enkele keer waagde een meisje het te vragen om mee te mogen doen. ‘Meiden doen niet mee.’ Een pruillip. ‘Dan doe ik ook niet mee, het is me sussie en ik moet op der passe,' zei haar broertje. ‘Nou, goed dan, as we maar we geen last van d’r hebbe’.
Tevreden vertrok de groep naar 'Het Jodemanussie', de eeuwenoude begraafplaats bij het Zuiderzeepark. Eerst moest je via een sloot over een hoog hek klimmen, waar menige broek bleef hangen aan de vlijmscherpe punten. Het was zaak de parkwachter, die met een bouvier naast de fiets zijn rondjes maakte, te ontlopen. Tussen de oude en verweerde grafstenen werd de strijd tussen cowboys en indianen gestreden tot de schemer inviel en de moeders allang uit het raam hadden geroepen.
P.S. De copyright van dit verhaal berust uitsluitend bij Anneke Koehof. Eventuele bewerkingen hebben niets met het verhaal te maken.
Auteur
Gepubliceerd in
-
Bij de sloot van het zwarte weggetje -
Het hoge hek, waar menige broek bleef hangen aan de vlijmscherpe punten. (Eigen foto, voorjaar 2009)
Reacties (6)
Re: melkzaak molukkenstraat 12
Ik heb in de 2e Ceramstraat gewoond vanaf 1947en onze buren waren familie van Genderen waarvan zoon Henk de melkzaak van zijn vader heeft voortgezet in de Ceramstraat. Is dit soms familie?
Melkzaak Molukkenstraat 12
Beste Lia,
Helaas kan ik je niet aan de door jou gevraagde foto helpen, maar ik vond wel deze foto. Hij is uit 1982 en afkomstig van Beeldbank Stadsarchief Amsterdam.
Hartelijke groeten,
Jo Haen
-
Molukkenstraat 2-12 uit 1982.
Foto: Beeldbank Stadsarchief Amsterdam
melkzaak molukkenstraat 12
Wie kan mij helpen aan een foto van de melkzaak Molukkenstraat 12. Amsterdam
Mijn schoonouders hebben tijdens de oorlogsjaren tot ongeveer 1958 daar gewoond, mijn man is daar geboren.
Ik ben een album aan het maken over het leven van mijn schoon moeder/schoonouders en wil dat graag met foto's invullen.
wie o wie
Vr. gr. Lia van Genderen
De fik d'r in
Als kinderen speelden we erg graag op het Jodemanussie: Pieter Tjaardstra, Koos en Repko Bruinsma. Maar vooral fikkie steken ging ons goed af en dan heb ik het over de jaren 50. Wat kon dat riet lekker branden en vooral veel rook. Maar eerst gingen we aardappels poffen: klein vuurtje, vlammetjes weg en huppekee de aardappels er in. Beetje draaien met een stokje en dan eten. Of ze te pruimen waren weet ik niet meer, maar het was wel spannend.
Zelfs met kalkedotten kon je rijk worden!
Mijn ouders hadden vroeger een vriend die een kalkedottenfabriekje had, die vaarde er weer wel bij...
Hij gaf mijn moeder een soort kalkedot om in de fluitketel te doen, dan kreeg je geen kalkafzetting.
Ook toen.. draaide alles om de knikkers!
De kinderen die knikkerden met "kalkendotten", werden door de kinderen die knikkerden met "glazen knikkers", toch wel enigszins met wat minachting bekeken. Totdat de kinderen met "kalkendotten", kinderen met "looiers" werden. Dat waren mooie glanzende stalen kogels . Dit stuiten de kinderen met "glazen knikkers" toch wel tegen de borst, en deze kinderen met "glazen knikkers" werden toen door de kinderen die knikkerden met "looiers" de straat uit geknikkerd!....Zo Jelle gaat weer liggen...
Reacties (6)