verteller
Debora Kolm
Mevrouw Debora Kolm is geboren op 16 augustus 1921 in de Transvaalstraat 78 2-hoog. Zij gaf een interview in november en december 2000 toen zij 88 jaar was en woonachtig in de Jordaan, op kijk- en luisterafstand van de Westerkerk.
Een kort In Memoriam:
Gisteren kreeg ik het bericht dat Debora Kolm op 20 oktober (2011) is overleden. Debora Kolm is 90 jaar oud geworden. Ik heb de eer gehad haar meerdere malen te mogen bezoeken en spreken. Als ik haar noemde in een gesprek met derden, sprak ik altijd over haar als Tante Debbie. Hoewel ik haar persoonlijk nooit zo heb aangesproken, blijft ze in mijn herinnering als ‘Tante Debbie’.
Het is niet bij het ene interview gebleven. Zo heb ik voor haar wat genealogisch onderzoek gedaan. Het waren mijn eerste schreden op het pad van het genealogisch onderzoek. Zij was zeer content met de bevindingen. Zo heb ik uitgevonden dat één van haar voorouders in de gevangenis had gezeten. Ik was aanvankelijk wat ongerust over haar reactie. Kenmerkend voor haar was de reactie: “Wat heeft hij gedaan dan?” Helaas heb ik dat niet voor haar kunnen achterhalen.
Ik dank haar voor de vele en mooie verhalen en bijpassende foto’s. Verhalen en foto’s die een prachtig beeld geven van een tijd die nooit meer zal terugkeren. Maar dankzij haar verhalen leeft de herinnering voort!
U kunt al haar verhalen lezen en al haar foto’s bekijken via: Het Geheugen van Oost
Debora
Frits
Een Sociaal-democratische Jeugd
Zo was ik al op jonge leeftijd lid van de Rode Valken, de jeugdbeweging van de Arbeiders Jeugd Centrale (AJC).
-
Drie ‘Rode Valken’ van het AJC. Van links naar rechts staan Nico Boeken, Debora Kolm en Ad de Vries, waarschijnlijk ergens op de Veluwe genomen. Bron: privé collectie Deborah Kolm.
Vanuit de achtergrond van mijn ouders ben ik ook opgevoed in het socialisme van de jaren twintig en dertig. Zo was ik al op jonge leeftijd lid van de Rode Valken, de jeugdbeweging van de Arbeiders Jeugd Centrale (AJC). Dat was volgens mij tot een jaar of 16, daarna kon je nog lid worden van de Rode Wachten. Ik ben trouwens afgehaakt op die leeftijd, ik vond het allemaal te overdreven. Voor mij hoefde dat gedoe allemaal niet zo.
Wel heb ik in mijn jeugd veel het bondsgebouw van de ANDB, de Burcht, bezocht. Bekende mensen als Henri Polak en Jan van Zutphen heb ik daar gezien en horen spreken. Een andere bekende persoonlijkheid was Eli Smalhout. Mijnheer Smalhout woonde bij ons op het pleintje (Transvaalplein), hij was kunstenaar en had veel van doen met de Sociaal Democratische Arbeiders Partij (SDAP).
In het gebouw van de ANDB werden de jongens en meisjes die het diamantvak in wilden, geschoold. Geschoold in andere zaken dan het werk alleen. Men wilde hen aan het lezen krijgen. Er werd van alles en nog wat, op cultureel én politiek gebied, georganiseerd. Toen leek het allemaal heel normaal, maar pas achteraf besef ik hoe bijzonder dat was. De jeugd, vooral de arbeidersjeugd, daar werd weinig voor gedaan. Je speelde op straat, je groeide op en dat was het dan wel. Een echte ontwikkeling was er nog niet bij in die tijd. En daar deden organisaties als de ANDB en de SDAP iets aan, zij probeerden het in ieder geval.
Zie ook het verhaal: Het Rode dorp
Auteur
Gepubliceerd in
Reacties
Reacties