verteller
Debora Kolm
Mevrouw Debora Kolm is geboren op 16 augustus 1921 in de Transvaalstraat 78 2-hoog. Zij gaf een interview in november en december 2000 toen zij 88 jaar was en woonachtig in de Jordaan, op kijk- en luisterafstand van de Westerkerk.
Een kort In Memoriam:
Gisteren kreeg ik het bericht dat Debora Kolm op 20 oktober (2011) is overleden. Debora Kolm is 90 jaar oud geworden. Ik heb de eer gehad haar meerdere malen te mogen bezoeken en spreken. Als ik haar noemde in een gesprek met derden, sprak ik altijd over haar als Tante Debbie. Hoewel ik haar persoonlijk nooit zo heb aangesproken, blijft ze in mijn herinnering als ‘Tante Debbie’.
Het is niet bij het ene interview gebleven. Zo heb ik voor haar wat genealogisch onderzoek gedaan. Het waren mijn eerste schreden op het pad van het genealogisch onderzoek. Zij was zeer content met de bevindingen. Zo heb ik uitgevonden dat één van haar voorouders in de gevangenis had gezeten. Ik was aanvankelijk wat ongerust over haar reactie. Kenmerkend voor haar was de reactie: “Wat heeft hij gedaan dan?” Helaas heb ik dat niet voor haar kunnen achterhalen.
Ik dank haar voor de vele en mooie verhalen en bijpassende foto’s. Verhalen en foto’s die een prachtig beeld geven van een tijd die nooit meer zal terugkeren. Maar dankzij haar verhalen leeft de herinnering voort!
U kunt al haar verhalen lezen en al haar foto’s bekijken via: Het Geheugen van Oost
Debora
Frits
Met vriendinnetjes op straat spelen!
Je gooide de bal tegen de muur en die moest je op verschillende manieren weer opvangen.
-
Debora Kolm en vier van haar vriendinnetjes. De foto is gemaakt in de tuin van (de familie van) Nico Boeken, in de Cronjéstraat. De 5 meiden werden om de beurt ‘geknipt’ door de ouder zuster van Nico, Frieda. Van links naar rechts: Annie Nussbaum, Boortje Vigeveno, Frieda Viskoop, Debora Kolm en Frieda Heiman. Bron: privé collectie Debora Kolm.
Voor zover ik mij kan herinneren begon ‘het op straat spelen’ toen ik naar school ging. Na schooltijd mocht ik dan nog een uurtje buitenspelen. Ik moest wel op tijd thuis zijn voor het avondeten. Later mocht ik ook nog wel een uurtje na het eten buitenspelen. Ik speelde vooral met kinderen die aan het Transvaalplein en aan mijn kant van de Transvaalstraat woonden. Opvallend was trouwens dat mijn ouders één van de jongsten waren in de buurt. De meeste van mijn vriendinnetjes hadden al oudere broers en/of zusters. Soms was het leeftijdsverschil wel tien jaar.
In de winter, als er sneeuw lag, gingen we met sleetjes spelen. Met een aantal van mijn vriendinnetjes speelden we ook wel bij iemand thuis, zeker als het te koud was, met de poppen. Ik denk dat ik in die tijd, zeg maar tot een jaar of twaalf, een stuk of zeven vriendinnen had. Hun namen weet ik nog steeds: Annie Nussbaum, Frieda Heiman, Klaartje Agtienribbe, Loesje Huisman, Tilly Spier, Cilly Klatser en Boortje Vigeveno (zij was wat jonger, zij had als bijnaam Schroevedraaiertje). Klaartje was de meest creatieve van het stel, zij kon heel mooi tekenen. Zij tekende ook verhaaltjes. Mannen moesten smal in de heupen zijn en ook goed in de ringen kunnen zwaaien. Naarmate we ouder werden hebben we die verhaaltjes ook gebruikt om toneel te spelen op straat.
Een heel onschuldig spelletje was het Zeeuwse balspel. Dat deden we tegen de muur waar tegenwoordig een monument hangt tegen het weghalen en vermoorden van de Joodse mensen in de Tweede Wereldoorlog. Je gooide de bal tegen de muur en die moest je op verschillende manieren weer opvangen. Dat begon heel eenvoudig, maar het werd steeds moeilijker, onder je andere arm, achter je rug of onder je knie, noem maar op.
Auteur
Gepubliceerd in
-
Een foto van de autoped is er helaas niet, wel een met een slee. Loesje Huisman en Debora Kolm in de sneeuw, een jaar of acht oud.
Bron: privé collectie Debora Kolm.
Reacties
Reacties