verteller
Debora Kolm
Mevrouw Debora Kolm is geboren op 16 augustus 1921 in de Transvaalstraat 78 2-hoog. Zij gaf een interview in november en december 2000 toen zij 88 jaar was en woonachtig in de Jordaan, op kijk- en luisterafstand van de Westerkerk.
Een kort In Memoriam:
Gisteren kreeg ik het bericht dat Debora Kolm op 20 oktober (2011) is overleden. Debora Kolm is 90 jaar oud geworden. Ik heb de eer gehad haar meerdere malen te mogen bezoeken en spreken. Als ik haar noemde in een gesprek met derden, sprak ik altijd over haar als Tante Debbie. Hoewel ik haar persoonlijk nooit zo heb aangesproken, blijft ze in mijn herinnering als ‘Tante Debbie’.
Het is niet bij het ene interview gebleven. Zo heb ik voor haar wat genealogisch onderzoek gedaan. Het waren mijn eerste schreden op het pad van het genealogisch onderzoek. Zij was zeer content met de bevindingen. Zo heb ik uitgevonden dat één van haar voorouders in de gevangenis had gezeten. Ik was aanvankelijk wat ongerust over haar reactie. Kenmerkend voor haar was de reactie: “Wat heeft hij gedaan dan?” Helaas heb ik dat niet voor haar kunnen achterhalen.
Ik dank haar voor de vele en mooie verhalen en bijpassende foto’s. Verhalen en foto’s die een prachtig beeld geven van een tijd die nooit meer zal terugkeren. Maar dankzij haar verhalen leeft de herinnering voort!
U kunt al haar verhalen lezen en al haar foto’s bekijken via: Het Geheugen van Oost
Debora
Frits
Straattoneel
Daar voerden we hele toneelstukjes van sprookjes en andere verzonnen verhaaltjes op, verkleed en wel, met sikken en baarden.
-
Ons Toneelclubje in de Transvaalstraat -
Van links naar rechts: Annie Nussbaum, Debora Kolm, Boortje Vigeveno, Cillia Klatser, Frieda en Nancy Heiman. Bron: privé collectie Debora Kolm
met:
Op een bepaalde leeftijd gingen ik en mijn vriendinnen ook toneelspelen. Klaartje Agtienribbe tekende eerst alleen maar verhaaltjes, later gingen we die ook naspelen. Het waren een soort sprookjes met prinsen en prinsessen en weet ik wat allemaal.
De kleding, de jurken bijvoorbeeld, werd door onze moeders gemaakt. Zo weet ik nog dat mijn moeder een grote rode cape had gemaakt van voeringstof met een witte boord van mijn vader er bovenop.
Dat speelde zich allemaal af tussen de voortuintjes, op het Transvaalplein. De deuren van de woningen stonden dan open. We bonden tussen de hekjes een touw met een lap eroverheen. Zo maakten we ons eigen toneel. We liepen van de ene naar de andere buur, in en uit om ons te verkleden. Ondertussen wisten de kinderen uit de buurt wat er gaande was. Zij kwamen dan kijken, maar moesten wel achter de afscheiding blijven. Daar voerden we hele toneelstukjes van sprookjes en andere verzonnen verhaaltjes op, verkleed en wel, met sikken en baarden. Dat was soms heel leuk.
Een ander ‘toneelspel’ werd minder gewaardeerd. Ik ben namelijk eens met een aantal vriendinnetjes op het dak van ons huis geklommen. Dat was via onze trap, ik wist daar de weg om op het dak te komen. Zo stonden we dan op een gegeven moment met vier of vijf meiden op het dak. Tot een aantal volwassenen ons in de gaten kregen en mijn moeder gingen waarschuwen door aan te bellen. Dat was niet zo lekker natuurlijk, dat mocht helemaal niet. Maar intussen was het wel heel spannend. Ik denk dat ik toen een jaar of zeven, acht moet zijn geweest.
Auteur
Gepubliceerd in
-
Het Transvaalplein met de voortuinen waar Debora Kolm 'en haar clubje' toneel speelden. Foto is afkomstig uit de fotocollectie van de Beeldbank (van het Stadsarchief Amsterdam).
Reacties
Reacties