verteller
Debora Kolm
Mevrouw Debora Kolm is geboren op 16 augustus 1921 in de Transvaalstraat 78 2-hoog. Zij gaf een interview in november en december 2000 toen zij 88 jaar was en woonachtig in de Jordaan, op kijk- en luisterafstand van de Westerkerk.
Een kort In Memoriam:
Gisteren kreeg ik het bericht dat Debora Kolm op 20 oktober (2011) is overleden. Debora Kolm is 90 jaar oud geworden. Ik heb de eer gehad haar meerdere malen te mogen bezoeken en spreken. Als ik haar noemde in een gesprek met derden, sprak ik altijd over haar als Tante Debbie. Hoewel ik haar persoonlijk nooit zo heb aangesproken, blijft ze in mijn herinnering als ‘Tante Debbie’.
Het is niet bij het ene interview gebleven. Zo heb ik voor haar wat genealogisch onderzoek gedaan. Het waren mijn eerste schreden op het pad van het genealogisch onderzoek. Zij was zeer content met de bevindingen. Zo heb ik uitgevonden dat één van haar voorouders in de gevangenis had gezeten. Ik was aanvankelijk wat ongerust over haar reactie. Kenmerkend voor haar was de reactie: “Wat heeft hij gedaan dan?” Helaas heb ik dat niet voor haar kunnen achterhalen.
Ik dank haar voor de vele en mooie verhalen en bijpassende foto’s. Verhalen en foto’s die een prachtig beeld geven van een tijd die nooit meer zal terugkeren. Maar dankzij haar verhalen leeft de herinnering voort!
U kunt al haar verhalen lezen en al haar foto’s bekijken via: Het Geheugen van Oost
Debora
Frits
Fietsen en mijn moeder!
We hebben ontzettend gelachen omdat als mijn moeder eenmaal op de fiets zat niet wist hoe ze moest stoppen.
-
Kamperen -
Dit moet in de omgeving van Drie (Speuldersbosch) zijn, in ongeveer 1938, waar onze tent stond. Debora Kolm zit links, haar moeder en vader rechts. De vrouw die naast Debora Kolm zit is een vriendin uit Duitsland. Bron: privé collectie Debora Kolm.
met:
Mijn vader en ik hadden voor de oorlog allebei een fiets. Mijn moeder had geen fiets, vooral niet omdat ze niet echt goed kon fietsen. Ze heeft het wel geprobeerd, maar dat was geen succes. Mijn vader en ik hebben het haar willen leren. We hebben ontzettend gelachen omdat als mijn moeder eenmaal op de fiets zat niet wist hoe ze moest stoppen. Uiteindelijk zijn we er maar mee opgehouden.
Dat was wel een probleem toen we gingen kamperen. Mijn vader had een camping gevonden tussen Nijkerk en Ermelo, de naam weet ik niet meer (het leek op: “Het Hollandsche gat”). Mijn vader en ik waren een dag eerder gegaan om de tent op te zetten. Mijn moeder zou een dag later met de boot komen, er was toen een bootverbinding tussen Amsterdam en Nijkerk.
Mijn vader en ik zouden haar bij de boot, in het haventje van Nijkerk ophalen. Toen we trouwens op mijn moeder stonden te wachten, hebben mijn vader en ik paling gegeten, iets wat volgens de Joodse spijswetten eigenlijk niet mocht. Maar al wie er kwam, niet mijn moeder. Toch hadden we ons zo opgesteld dat we iedereen van de boot konden zien komen. Dat dachten we tenminste. Na verloop van tijd raakten we wel een beetje in paniek, iedereen was van boord, maar niet mijn moeder.
We zijn toen maar teruggefietst, naar de camping. Wat denk je? Liep daar opeens mijn moeder voor ons. Op de een of andere manier was ze os toch ontglipt. Ze zag ons ook niet en was toen maar gaan ‘stappen’. Met moeder achterop bij mijn vader zijn we toen maar verder gefietst naar onze tent.
Auteur
Gepubliceerd in
Reacties
Reacties