verteller
Debora Kolm
Mevrouw Debora Kolm is geboren op 16 augustus 1921 in de Transvaalstraat 78 2-hoog. Zij gaf een interview in november en december 2000 toen zij 88 jaar was en woonachtig in de Jordaan, op kijk- en luisterafstand van de Westerkerk.
Een kort In Memoriam:
Gisteren kreeg ik het bericht dat Debora Kolm op 20 oktober (2011) is overleden. Debora Kolm is 90 jaar oud geworden. Ik heb de eer gehad haar meerdere malen te mogen bezoeken en spreken. Als ik haar noemde in een gesprek met derden, sprak ik altijd over haar als Tante Debbie. Hoewel ik haar persoonlijk nooit zo heb aangesproken, blijft ze in mijn herinnering als ‘Tante Debbie’.
Het is niet bij het ene interview gebleven. Zo heb ik voor haar wat genealogisch onderzoek gedaan. Het waren mijn eerste schreden op het pad van het genealogisch onderzoek. Zij was zeer content met de bevindingen. Zo heb ik uitgevonden dat één van haar voorouders in de gevangenis had gezeten. Ik was aanvankelijk wat ongerust over haar reactie. Kenmerkend voor haar was de reactie: “Wat heeft hij gedaan dan?” Helaas heb ik dat niet voor haar kunnen achterhalen.
Ik dank haar voor de vele en mooie verhalen en bijpassende foto’s. Verhalen en foto’s die een prachtig beeld geven van een tijd die nooit meer zal terugkeren. Maar dankzij haar verhalen leeft de herinnering voort!
U kunt al haar verhalen lezen en al haar foto’s bekijken via: Het Geheugen van Oost
Debora
Frits
Kamperen!
Ondanks haar problemen met het kamperen, heeft ze toch een keer met mij en mijn vriendinnetjes samen gekampeerd.
-
Deze foto is gemaakt dichtbij ons kampeerterrein bij het kleine plaatsje “Drie” in ongeveer 1935. Drie ligt in de buurt van Ermelo en Garderen. Op de achtergrond zijn nog een aantal “geïnteresseerde soldaten” te zien. In het midden, tussen twee soldaten is Debora Kolm zichtbaar, rechts Klaartje Agtienribbe. Verder staan Cillia Klatser, Boortje Vigeveno, Loesje Huisman en Nancy, het jongere zusje van Cillia, op de foto. Bron: privé collectie Debora Kolm.
met:
Ik weet nog goed dat we zijn gaan kamperen, ik zat al op de middelbare school. Ook al hadden we het thuis niet breed, mijn vader vond toch dat we ‘op vakantie moesten’. We gingen naar een camping, ergens tussen Nijkerk en Ermelo.
We hadden een grote legertent die mijn vader ergens geregeld had. Hij had er zelfs een soort verhoogde houten vloer in gelegd. Hij had echt zijn best gedaan om er iets van te maken. Ik vond het een feest, maar mijn moeder, Schoontje, heeft bijna niet geslapen. Zij was geen liefhebber van kamperen.
Mijn vader en ik waren op de fiets gekomen vanuit Amsterdam. Mijn moeder was met de boot gekomen. We zouden haar ophalen bij de boot, maar dat liep mis. Mijn moeder besloot toen maar te gaan lopen, ze wist gelukkig wel waar ze naar toe moest. Dat mijn moeder was gaan lopen, was niet zo vreemd. In die tijd, de jaren dertig, hadden we niet zoveel geld. Ook in Amsterdam liepen we daarom veel. Er reden bij ons in de buurt wel trams, we konden het echter eenvoudig niet betalen.
Ondanks haar problemen met het kamperen, heeft ze toch een keer met mij en mijn vriendinnetjes samen gekampeerd. Dat was op de middelbare school, we waren net overgegaan naar een volgende klas. We waren een leuk stel meiden bij elkaar. Er was echter wel een probleem, je had bij Ermelo een grote kazerne. De soldaten die daar zaten, zagen ons meidenclubje wel zitten. Die wilden best naar die giechelende meiden toe.
Mijn moeder en die meiden, ze had wat met ons te stellen.
Auteur
Gepubliceerd in
Reacties
Reacties