verteller
Debora Kolm
Mevrouw Debora Kolm is geboren op 16 augustus 1921 in de Transvaalstraat 78 2-hoog. Zij gaf een interview in november en december 2000 toen zij 88 jaar was en woonachtig in de Jordaan, op kijk- en luisterafstand van de Westerkerk.
Een kort In Memoriam:
Gisteren kreeg ik het bericht dat Debora Kolm op 20 oktober (2011) is overleden. Debora Kolm is 90 jaar oud geworden. Ik heb de eer gehad haar meerdere malen te mogen bezoeken en spreken. Als ik haar noemde in een gesprek met derden, sprak ik altijd over haar als Tante Debbie. Hoewel ik haar persoonlijk nooit zo heb aangesproken, blijft ze in mijn herinnering als ‘Tante Debbie’.
Het is niet bij het ene interview gebleven. Zo heb ik voor haar wat genealogisch onderzoek gedaan. Het waren mijn eerste schreden op het pad van het genealogisch onderzoek. Zij was zeer content met de bevindingen. Zo heb ik uitgevonden dat één van haar voorouders in de gevangenis had gezeten. Ik was aanvankelijk wat ongerust over haar reactie. Kenmerkend voor haar was de reactie: “Wat heeft hij gedaan dan?” Helaas heb ik dat niet voor haar kunnen achterhalen.
Ik dank haar voor de vele en mooie verhalen en bijpassende foto’s. Verhalen en foto’s die een prachtig beeld geven van een tijd die nooit meer zal terugkeren. Maar dankzij haar verhalen leeft de herinnering voort!
U kunt al haar verhalen lezen en al haar foto’s bekijken via: Het Geheugen van Oost
Debora
Frits
Studeren!
Een aantal van mijn medestudenten hadden samen een huis gehuurd en ik wilde dat ook wel.
-
Ik weet niet meer precies hoe oud ik was, in ieder geval ruim na de lagere school. De foto heb ik zelf gemaakt, voor het huis van Frieda. Van links naar rechts staan Annie Nussbaum, Cillia Klatser en Frieda Heiman. Bron: privé collectie Debora Kolm.
met:
Na mijn middelbare school ging ik studeren aan het Instituut voor Kunstnijverheidsonderwijs (later de Rietveld Academie). Het was een vrij kleine school waar ik binnenhuisarchitectuur ging studeren. Ik was nog niet eens zo lang met deze opleiding bezig toen ik het idee kreeg om samen te gaan wonen met een aantal vriendinnen en medestudenten. Een aantal van hen hadden samen een huis gehuurd en ik wilde dat ook wel. Ik heb dit dan ook gemeld bij mijn moeder. Haar reactie was: “Oh ja, hoezo dan?”. Nou zei ik: “Zij wonen er al en ik kan er ook bij”. “Maar hoe denk je dat te doen, wil je hier komen eten ofzo“? Dat wilde ik niet, ik wilde daar gewoon blijven en er ook eten. “Maar hoe denk je dat dan te willen doen”, was haar reactie. Haar eerste reactie was helemaal niet afwijzend, ze leek het geen gek idee te vinden. Zij liet mij echter wel inzien dat zelfstandig wonen een hoop geregel betekende en toch ook wel geld. Geld was een probleem, mijn vader had een uitkering en een geldelijke bijdrage aan mijn zelfstandig wonen konden zij niet leveren. Zij liet mij nadenken over wat wel en niet kon.
Maar als het maar enigszins mogelijk was hielp zij mij. Zo kwam ik een keer met het idee, opgedaan uit een les over kleding van vroeger, om van een laken een Griekse chiton (jurk) te maken. Ik kreeg van haar een laken en zij heeft mij toen geholpen een soort jurk te maken. Ik wist precies wat ik wilde, ik maakte daarbij een brede band die ik zelf had voorzien van borduursel. Ik heb hem zelfs gedragen toen ik met vrienden naar de Schouwburg ging. Eén van mijn vrienden vroeg toe: “Mag ik even onder je laken?”
Auteur
Gepubliceerd in
Reacties (1)
Reactie van Annie Nussbaum (90 jaar)
Mijn stiefschoonzoon heeft me dit laten zien en ik was verrast en vond het bekijken van de foto's heel erg leuk! We waren vriendinnen voor het levenmaar;helaas we hebben elkaar uit het oog verloren.
Hartelijke groeten van
Annie Nussbaum (thans woonachtig in het sint Carolushuis te Hilversum)
Reacties (1)