verteller
Debora Kolm
Mevrouw Debora Kolm is geboren op 16 augustus 1921 in de Transvaalstraat 78 2-hoog. Zij gaf een interview in november en december 2000 toen zij 88 jaar was en woonachtig in de Jordaan, op kijk- en luisterafstand van de Westerkerk.
Een kort In Memoriam:
Gisteren kreeg ik het bericht dat Debora Kolm op 20 oktober (2011) is overleden. Debora Kolm is 90 jaar oud geworden. Ik heb de eer gehad haar meerdere malen te mogen bezoeken en spreken. Als ik haar noemde in een gesprek met derden, sprak ik altijd over haar als Tante Debbie. Hoewel ik haar persoonlijk nooit zo heb aangesproken, blijft ze in mijn herinnering als ‘Tante Debbie’.
Het is niet bij het ene interview gebleven. Zo heb ik voor haar wat genealogisch onderzoek gedaan. Het waren mijn eerste schreden op het pad van het genealogisch onderzoek. Zij was zeer content met de bevindingen. Zo heb ik uitgevonden dat één van haar voorouders in de gevangenis had gezeten. Ik was aanvankelijk wat ongerust over haar reactie. Kenmerkend voor haar was de reactie: “Wat heeft hij gedaan dan?” Helaas heb ik dat niet voor haar kunnen achterhalen.
Ik dank haar voor de vele en mooie verhalen en bijpassende foto’s. Verhalen en foto’s die een prachtig beeld geven van een tijd die nooit meer zal terugkeren. Maar dankzij haar verhalen leeft de herinnering voort!
U kunt al haar verhalen lezen en al haar foto’s bekijken via: Het Geheugen van Oost
Debora
Frits
Kopen ‘op de lat’ was uit den boze
Soms kregen we via het Gemeentelijk Bureau voor Maatschappelijke Steun (MS) bonnen waarmee je bepaalde produkten tegen een lagere prijs kon kopen.
-
Deze foto is gemaakt door Debora Kolm. Op de foto staan een aantal van haar vriendinnen. De twee meisjes rechts zijn Cilly en Nancy Klatser, het meisje met de stippel jurk is Annie Nussbaum, direct links van haar Boortje Vigeveno, daarna Friede Heiman en Klaartje Agtienribbe. Tilly Spier staat achteraan, het meisje met het boek is helaas onbekend. Bron: privé collectie Debora Kolm.
met:
Vroeger, voor de oorlog, kon je bijna bij elke winkel ‘op de lat kopen’ of poffen. Je hoefde dan niet direct te betalen. Bij mijn moeder en ook bij de andere familie was dit niet aan de orde. Mijn moeder was allergisch voor schulden, ze was daar ontzettend kien op. In verband met de steun moest mijn moeder wel op de kleintjes letten. Soms kregen we via het Gemeentelijk Bureau voor Maatschappelijke Steun (MS) bonnen waarmee je bepaalde producten tegen een lagere prijs kon kopen. Zo weet ik nog dat we margarine voor 13 cent konden kopen. Je moest daarvoor wel naar speciale winkels. Ook blikgroente kon je, als je een bon had, voor een lagere prijs kopen.
We kregen trouwens ook wel eens bezoek van een ‘controlerend ambtenaar’ van de MS. Mijn moeder was daar als de dood voor. Zij maakte bijvoorbeeld praktisch al mijn kleding, maar ze was altijd bang voor de opmerkingen van die ambtenaar. Dat we teveel kleding zouden hebben bijvoorbeeld, dat dit niet kon gezien de steun. Maar ik zei dan altijd: “Je kan toch wel zien dat het niet uit een winkel komt, dat je het zelf hebt gemaakt”.
We kregen trouwens altijd wel hulp van de oudere zusters van mijn moeder. Die kwamen op vrijdag, de sjabbat, met vleeswaren of iets dergelijks langs. Dat was een echte saamhorigheid in die voor ons toch wel moeilijke tijden. Persoonlijk heb ik er toen niet veel van gemerkt. Pas achteraf realiseer ik mij dat het best krappe tijden waren. Ik werd toen min of meer beschermd. Wel werd mij op het hart gedrukt dat ik geen cent te veel kon uitgeven. Er ging niet meer uit dan dat er in kwam. We deden leuke dingen, maar hebben nooit boven onze stand geleefd.
Auteur
Gepubliceerd in
Reacties
Reacties