verteller
Anneke Koehof
werd in 1943 geboren en bracht haar jeugd door in de Indische Buurt. Zij speelde toneel en danste. Nu schrijft ze het liefst korte verhalen.
Anneke
AnnekeGat in het dak
-
Trouwfoto van Mary van Groen vanuit de woning van mevr. De Hooijer -
Met dank aan Mary voor de trouwfoto uit 1956!
Plotseling zag ik boven mijn hoofd een groot donker gat.
Ik lag in mijn opklapbed en voelde over mijn hele lichaam kippenvel, want plotseling zag ik boven mijn hoofd een groot donker gat en dat gat had er nooit gezeten! Wat had dit te betekenen? Was er iemand in mijn zolderkamertje geweest om een gat in het plafond te zagen? Zat er daarboven nu een enge kerel naar mij te loeren?
Toen mijn ogen gewend waren aan de donkere ruimte, keek ik tegen de binnenkant van het pannendak aan. Ik hoorde geritsel en zag vogelnesten of overblijfselen daarvan en ik wist zeker dat er muizen zouden zitten. Ik wist niet waar ik banger voor moest zijn, voor de muizen of voor die enge kerel.
Omdat ons huis in de Baweanstraat maar twee slaapkamers had en ik te groot werd om met twee broers op een kamer te slapen, had mijn moeder een zolderkamertje voor me gehuurd bij mevrouw De Hooijer, de buurvrouw van twee hoog. Mevrouw De Hooijer was van Duitse origine en woonde boven ons zo lang ik me kon herinneren. Ze was getrouwd met een machinist op de Rijnvaart, die zelden thuis was. Vaak had ze gasten in huis, schipperskinderen, meestal meisjes, waarmee ik speelde. Er is zelfs een meisje vanuit haar huis getrouwd. Bij de woningnood van toen was dat heel normaal.
Natuurlijk durfde ik geen oog dicht te doen met dat gat boven mijn hoofd, ik rustte niet voordat mijn vader het had gerepareerd. Maar hoe was het er ineens gekomen? Het had die dag gestormd, terwijl ik het raam had laten openstaan. Door een windvlaag was het verborgen luik als het ware omhoog getild. Er hadden daar in de oorlog drie mannen verborgen gezeten, die hun eten (als het er was) en drinken door het luik kregen. Bij een razzia zouden ze over het dak kunnen wegvluchten. Het was heel knap gedaan, want hoe vaak had ik niet naar het plafond liggen staren zonder ook maar iets van een luik te ontdekken...
Eén ding staat vast: mevrouw De Hooijer deugde!
Auteur
Gepubliceerd in
Reacties (1)
de tijd vliegt voorbij//
Anneke
net heb ik jouw verhaal ontdekt en onze foto,leuk hoor
mijn ouders waren met de boot wel binnen,maar de boot lag naast een zeeboot te laden ,ja het werk moestnu eenmaal doorgaan he
en daar kun je moeilijk de familie op en af van laten klauteren over een touwladder
nu vond Mevr de Hooijer het prachtig als wij dan bij haar vandaan naar het stadhuis zouden gaan ,
als ik de foto nog eens goed bekijk ,zie ik de volgauto,s met de familie erin nog op ons staan wachten
en het fijne was ,de hele week had het flink geregend en laat de zon nu schijnen toen ik smorgens wakker werd
mooier kon het niet. en wat waren wij gelukkig
Reacties (1)