verteller
Pieter Bol
(1948) groeide op in Oost-Brabant en ging in 1968 geneeskunde studeren in Amsterdam. Hij ging zich in september inschrijven op de Mauritskade, en op de wandeling vanaf het Muiderpoortstation werd hij direct verliefd op Oost. Hij bleef er bijna 20 jaar wonen, op diverse adressen. Na zijn studie werkte hij in het Laboratorium voor de Gezondheidsleer aan het Oosterpark. Daarna was hij secretaris van de Gezondheidsraad in Den Haag en universitair hoofddocent aan de TU Delft. Nog steeds is hij freelance (wetenschaps)journalist. In 1970 richtte hij met een medestudent het 'Medisch Komitee Angola' op, dat in 1971 introk in de voormalige lagere school aan de Minahassastraat, waar het vijf jaar is gebleven.
Diemerzeedijk (1)
Deel 1 van 3 verhalen over de Diemerzeedijk
De Diemerzeedijk is een van de oudste dijken van ons land.
Honderden malen heb ik ‘m gelopen, de tocht naar Muiden over de Diemerzeedijk. Vanuit het Flevopark. Slechts éénmaal vanuit Muiden want je begint graag waar je woont, hoe je terugkomt zie je dan wel (eigenlijk altijd de bus naar het Weesperplein). Tientallen verschillende mensen hebben me begeleid en ze waren steeds verrukt over zo’n verrassend mooi gebied dicht bij de grootste stad van het land. Meestal volstrekt verlaten.
De Diemerzeedijk is een van de oudste dijken van ons land. Eerste aanleg ervan dateert van de tijd tussen 1200 en 1300. Later was hij deel van de keten Haarlemmerdijk, Zeedijk, Kadijk, Zeeburgerdijk. Rembrandt heeft er rondgezworven en een paar van zijn etsen tonen een boerderij in Oud-Diemen en een melkboer met hond op de Diemerzeedijk. De melk in twee emmers aan een juk. Vanaf die plek ook een gezicht op Durgerdam, dat hij groter maakt dan je in werkelijkheid ziet.
Later heeft het Amsterdam-Rijnkanaal het gebied doorsneden en was er een pontje dat de Oud-Diemerlaan met de dijk verbond. Daar heeft Breitner gebruik van gemaakt en op de dijk schoot hij een mooie foto van zwemmende jongetjes. In het begin van de vorige eeuw zwierf mijn schoonvader Jan Wilcke er rond als jongen. Hij wilde bioloog worden en dat is ook gelukt. Als oude man kon hij nog enthousiast vertellen hoe uniek het gebied was en welke planten en vlinders hij vond. In deze ontmoetingsplek van (toen nog) zout water van de Zuiderzee en zoet water uit de Watergraafsmeer en de Diem.
Wij durfden hem niet te vertellen dat het gebied tientallen jaren was misbruikt door Philips Duphar dat er giftig chemisch afval dumpte, waaronder dioxinen. Dat deed het bedrijf ook in de Volgermeerpolder (Waterland) waar een zeer kostbare sanering juist achter de rug is.
---------------------------------------------------------------------------
Meer zie verhaal Diemerzeedijk 2.
http://www.geheugenvanoost.nl/page/46394/nl
en verhaal ‘Diemerzeedijk 3’.
http://www.geheugenvanoost.nl/page/46395/nl
----------------------------------------------------------------------------
Gepubliceerd in
Reacties
Reacties