De fietsenstalling

Ik woonde op de Hogeweg 40. Mijn Moeder kwam veel bij de Fam: Kat. Mijn vader had een lederhandel en is op dolle Dinsdag beschoten door een NSBer.Misschien kan je dat herinneren. Op het rijtje van de linneauskade woonde schoenmaker Latman. Ik hoop reactie te krijgen via email van mijn vriend. Zijn email- adres is (loekvangerven@ymail.com )

Zelf woonde ik (Bert van Wieringen) op nummer 4, boven de fam Kat. Ik kan mij nog goed herrinneren dat ome Piet de fietsenstalling had ,later is ome Piet er ook nog een installatie bedrijf bij gaan doen. Ome Piet reed altijd Opel, en ik denk dat hij waarschijnlijk een van de eerste auto bezitters was in de straat. Ik kan mij herrineren dat Jelle en ik bij slecht weer in de stalling speelde,of er fietsen repareerde, en ook verstoppertje deden. Ben jaren bevriend geweest met Jelle. Ook gebeurde het wel eens dat ik op zaterdag bij Ome Piet en tante Bep bleef eten en zij dan worstenbroodjes maakte. Dat Jelle en zijn neven Rene en Leo ook muziekaal waren ( Jelle drums) bleek later met de oprichting van de band Plug. Helaas is de vriendschap verwaterd, daar ik verhuisd ben naar de Zaanstreek

Ook de foto van het winkelpand op de andere hoek is niet de afbeelding van de fietsenstalling. Die zat wel aan deze kant, maar 6 huizen van de hoek op nummer 12. In het hier afgebeelde winkelpand was vroeger jarenlang een kruidenier gevestigd. Daar kon niet eens een fiets in zo klein was het. Sorry, nog even verder graven in je geheugen. Zal eens in de fotodoos gaan kijken of ik er nog een foto van heb. Uiteindelijk heb ik daar mijn hele jeugd boven de fietsenstalling gewoond.

Ook onze fietsen stonden bij Ome Piet de Bray op nummer 12. Ik woonde op nummer 60. Als je binnenkwam in de stalling buiten openingstijd (wij hadden een sleutel) keek Ome Piet of zijn vrouw altijd even door een glazen luikje in het plafond. Mijn vader en ome Piet gingen in de oorlog naar de Waver om dat eten te halen bij boeren voor hun gezinnen. Ome Piet had heel lang een T-fordje of iets wat daar op leek en ik mocht altijd meerijden als hij zijn kinderen op ging halen van de school op het Gallileïplantsoen. Er zaten op de Linnaeusparkweg meedere fietsenstallingen. Een tegenover het poortje (nr. 48?) en een eregns voorbij nr. 100, maar daar kwamen wij niet.

De foto op de hoek van de Linnaeuskade en Linnaeusparkweg die op deze pagina te zien is, is niet die van de fietsenstalling die ik bedoel; die was op nr. 12. Deze foto is van het winkelpandje van een voormalige drogisterij, waar men ook wat kruidenierswaren verkocht.

Leuk zo'n verhaal over de fietsenstalling. De man van de fietsenstalling heette Ome Piet de Bray. En hij heeft de stalling nog heel lang gehad. De meiden van de paraplufabriek "Limburgia" verderop, die daar hun fiets overdag stalden. Hij zorgde er dan weer voor dat de fietsen om vijf uur weer buiten stonden dat de meisjes ze weer konden ophalen. De stalling was geopend van 7 uur 's morgens tot 11 uur 's avonds. En op zondag 's morgens een half uur en 's avonds een half uur.
Hij had daar ook een reparatiewerkplaats waar fietsen en brommers werden gerepareerd. Aanvankelijk beneden in de kelder en later op de begane grond. Je moest wel een trappetje van 5 treden op om er te komen. Dat was soms lastig de fiets erop en eraf te krijgen, maar dat wende gauw genoeg. Erop moest je de fiets tillen en eraf aan het voorwiel laten zakken. Voor de brommers was een soort geul getimmerd waarover de zwaardere vervoermiddelen naar boven werden geduwd.
Ome Piet woonde met zijn gezin boven de stalling en wij woonden daar weer boven op twee en drie hoog. Ik heb jaren bij Ome Piet in de stalling gewerkt in mijn vrije uurtjes waarop ik niet naar school hoefde. Dus op de woensdag- en zaterdagmiddag en in de vakanties. Een geweldige tijd en een heel fijne buurt was het toen. Ome Piet had een hond en die heette Beertje kan ik mij nog herinneren. Dat was een grote witte hond met krullend haar die lekker tekeer kon gaan.
Het was inderdaad een stalling waar veel fietsen stonden. In wat eens de tuin was, was een loods gemaakt waarin de fietsen onder en boven in de rekken stonden. Dan had je nog een donkere gang en een kelderruimte daarachter waar ook nog fietsen stonden. Geweldig kon je daar ook spelen. Ome Piet gooide zelden wat weg, want je kon maar nooit weten of iets nog eens gebruikt kon worden. Onder de vloer had hij hier en daar een luik waarin de oude wielen en verbogen of kapotte frames van fietsen werden gemikt. Eens in de zoveel tijd kwam dan "Niek de Roetkikker" een oudijzermannetje en die dook onder de vloer om met het oude ijzer zijn bakfiets te vullen. Ik ken de man alleen met een zwarte snuit, hij zag er altijd vuil uit.
Ook kon je bij Ome Piet fietsen en brommers kopen. Tweedehands fietsen natuurlijk ook. Dat waren oude fietsen die werden opgeknapt. Ik mocht ze schuren en daarna schilderen. Er kwamen een paar nieuwe spatborden op en eventueel een nieuwe kettingkast en jasbeschermer en er was altijd wel een gegadigde voor de knappe tweedehands. Destijds werden er nog fietsen helemaal opgeknapt. Die werden dan tot het laatste schroefje uit elkaar gehaald. Het frame werd geschuurd en opnieuw gemoffeld ergens in de Bloemstraat, meen ik, in de Jordaan. Na een week of twee was het frame weer klaar en werd de fiets weer in elkaar gezet met hier en daar wat nieuwe onderdelen. Als hij dan glom dan kon de eigenaar hem weer ophalen. Moffelen kostte destijds de lieve som van zo'n Fl. 47,50. Kom daar nu eens om. Als tegenwoordig een band lek is wordt de fiets maar gelijk ingeruild voor een nieuwe. Een band plakken kost tegenwoordig niet meer 65 cent.
Zo komen de herinneringen weer naar boven. Ome Piet is 93 jaar geworden.