Café Hesp
Natuurlijk werd het nodige overdreven in de gesprekken aan de stamtafel van Hesp.
Café Hesp aan de Overamstelstraat was, voor de Wibautstraat werd aangelegd en de Volkskrant en het Parool er kwamen, een buurtcafé. De mannen van de stamtafel die ik heb meegemaakt waren vrijbuiters, die vanaf vier of vijf uur bijeenkwamen om een kaartje te leggen; Jan de Boer, meneer Garretsen, meneer Stoots en Jan Klein. De ober heette Ben. Meneer Stoots was de eigenaar van een ijzerhandel op de hoek van de Weesperzijde (nu een Spaans restaurant). Meneer Garretsen was gymleraar op een middelbare school en woonde in de het begin van de Schollenbrugstraat. Jan de Boer was uitvinder en Jan Klein een handelsreiziger (per trein) in elektrische artikelen.
Een van de onderwerpen aan de stamtafel was vissen. Natuurlijk werd er het nodige overdreven tijdens de gesprekken, het bekende visserslatijn. Op een avond kwam mijn vader thuis met een enorme in kranten verpakte snoekbaars. Gekregen van een van de vissers van de stamtafel. Het dier werd met kranten en al in het bad gelegd en nam bijna het hele bad in beslag. Hij zou de volgende dag worden ‘geslacht’. De volgende dag waren de kranten door het water bijna opgelost en lag het in mijn ogen reusachtige dier rustig ademhappend in bad. Het was van de plek van de vangst naar Hesp gebracht had tijdens de hele bijeenkomst van de stamtafel in kranten verpakt in een tas gezeten, was toen vervoerd naar de Schollenbrugstraat en werd de volgende ochtend leven in het bad aangetroffen.
Hesp had ook een slijterij waar ik mijn eerste flessen wijn ‘Mon Ami’ kocht en zakflacons met jenever. De jenever was eigen gestookt in de distilleerderij van Hesp in de Overamstelstraat. Toen de Volkskrant en het Parool zich op de Wibautstraat vestigden, veranderde Hesp van buurtcafé in journalistencafé en nam het de plaats in van de eerdere journalistencafé’s zoals Scheltema en de Silveren Spieghel. Hesp is inmiddels een te naam en faam staand journalistencafé geworden en wordt zeer druk bezocht, zeker ’s zomers met uitgebreide terrassen.
Gepubliceerd in
Reacties (6)
Daan Zuijderland
Ik herinner me Hesp '78 als veel broeken, krukken en een biljarttafel waar ik net over heen kon kijken. Mijn oma woonde op 20 meter van het cafe. Vrijdag gingen mijn ouders langs bij moeder/schoonmoeder, en dan belandden we met tante Loes, Bert en Huib in Hesp. Ik wandelde heen en weer tussen de snackbar waar Taco met asthma woonde, Wimpie en Willem van de woonboot (die er nog steed ligt) en de kroeg. Op zaterdag reed mijn vader in de mini naar de slijterij van Hesp, en kocht daar zijn kratjes bier en flessen frisdrank. In 2001 vierde ik er mijn afstuderen, en vanavond doet mijn vrouw hetzelfde. En dan vertel ik dit verhaal aan mijn jongens.
J.V.
Wat ik als kind van Hesp weet te herinneren is dat deze firma een prachtige kar had met paarden bespannen en welke bij het draven hun benen mooi omhoog brachten. Een geweldig gezicht vond ik dat als jongentje.
Hans Mulder
Café Hesp is voor mij een begrip. Ikzelf woonde er op 50 meter afstand aan de andere kant van de Overamstelstraat op de Weesperzijde. Van 1952 tot 1978. Mijn ouders hadden daar een groetenwinkel annex woonhuis op nr. 126-127. Wij woonden daar met ons gezin van 9 personen. Wat ik me van die tijd goed kan herinneren is dat café Hesp in het begin van de maand goede klandizie had van de bewoners van HvO (hulp voor onbehuisden) want dan kregen ze hun uitkering. Ik sliep met mijn broers in de kelder en kon 's nachts de ruziende dronkenlappen voorbij horen schuiven. Later veranderde het publiek van café Hesp. Zo was regelmatig Simon Carmiggelt er te bewonderen.
Patrick Hesp
Toen Mattheus Hermanus zich na de oorlog uit de zaak terugtrok, kreeg hij van zijn zoons een gloednieuwe auto. Een echte Daf, knalgeel met een wit dak, verwijzend naar het favoriete drankje van pa: advocaat met slagroom (maar een pilsje lustte hij ook wel). Het was diens eerste nieuwe auto, geheel naar zijn eigen wet: laat de kfanten nooit zien dat je je het kunt veroorloven.
De broers lieten geen onduidelijkheid bestaan over hun herkomst en gaven de verschillende eigengemaakte produkten namen als Les Trois Freres (vieux) en Tres Hermanos (sherry). Brandy was als Three Brothers verkrijgbaar.
----------------------------------------------------
Hierboven is een kleinstukje uit een krantenknipsel van 1995. Meer is te lezen op www.hesp.nl/stamboom: Knop "Kranten" en dan naar Gebroeders Hesp van Café Hesp. Veel plezier
Karla Willekes
Ik kan me nog herinneren dat cafe Hesp een slijterij naast het cafe had. We hadden nog wel eens een feestje bij ons op de Weesperzijde. Het was heel gezellig en soms gebeurde het dat de visite nog zin had in een drankje als alles op was. Gelukkig had je nog altijd de slijterij van cafe Hesp en dan gingen we nog even wat halen daar. Ik mocht dan mee met mijn grote broers, dat vond ik heel spannend. Ik keek dan stiekem even in het cafe en zag dan allemaal van die ouwe mannetjes met een borreltje voor zich. Geen journalisten en kunstenaars. Ben jaren geleden nog wel eens langs gewandeld en wat was het anders daar. Wally Tax zat lekker op het terras en je kon toen ook lekker eten daar. Mooi terras aan het water. Hip en modern en helemaal van deze tijd.
Frits
Ach, Hesp.... Soms dacht ik weleens dat ik er wóónde. Met achterin het biljart en aan het einde van de bar een schot waar altijd de vaste jongens stonden. Maar toen de oude Hespen het verkochten aan één van de obers veranderde het café. Het werd minder een buurtcafé, minder een journalistencafé ook, en steeds vaker werd Hesp overbevolkt door iets te ballerige jeugdigen uit de nabijgelegen kantoortorens. Met de verzekeringsjongens en -meisjes ging veel van de oude sfeer verloren. Minder Bruin, meer trendy. Maar wat wás het een mooi café...
Reacties (6)