verteller
Henny Prins
is geboren in 1929 op de boerderij 'De Vergulden Eenhoorn' aan de Ringdijk 58 in de voormalige gemeente Watergraafsmeer. Zij was het vijfde kind in een gezin met zeven broers en zusters en ging o.a. naar de kleuterschool in de Eerste Ringdijkstraat (Schoollaan) en daarna naar de Koningin Wilhelminaschool in de Cornelis Drebbelstraat. In 1939 verhuisde het gezin naar een boerderij in Sloterdijk.
De Vergulden Eenhoorn
Wij moesten als kinderen allemaal flink aanpakken op onze boerderij.
-
Op deze foto van omstreeks 1925 staan bij het hek mijn zusje en een aantal buurkinderen uit de Tweede Ringdijkstraat (in de volksmond ook wel de Dijklaan genoemd). De achtertuinen van de woningen in deze straat grensden aan ons erf. Het linker deel van de boerderij was onze woning. Daarachter staan de hooiberg en de koeienstal. In het rechter deel van de boerderij, op nummer 58A, woonde de familie Wolkers. Links naast ons lag het huis en het bedrijf van T. Heerding, die de aardappelhandel '’t Scheepje' dreef.
Mijn grootvader, weduwnaar Hendrik van de Fange en zijn elfjarige dochter Cornelia Adriana, werden in 1906 bewoners van De Vergulden Eenhoorn. Hij moest de boerderij alleen draaiende houden, maar zorgde er wel voor dat hij in drukke periodes, zoals de hooitijd, hulp kreeg van tijdelijke knechten uit Friesland.
In 1919 trouwde zijn dochter met Hendrik Prins die toen de boerderij van zijn schoonvader over nam. Tussen 1920 en 1934 werden uit hun huwelijk vier jongens en drie meisjes geboren. Ik was nummer 5 in de rij van zeven. Niet alleen ons gezin, maar ook mijn opa Van de Fange woonden in die jaren op 'De Vergulden Eenhoorn'. Achter de boerderij lag ongeveer 10 hectare grasland. Wij leefden grotendeels van de melkproductie van onze 12 tot 15 koeien. Van die melk maakten we ook zelf boter, karnemelk en kaas. Verder hielden we nog veel kippen die voor de eieren moesten zorgen. Het was dus wat je noemt een bedrijf van melk, boter, kaas en eieren. De verkoop van onze producten gebeurde aan huis en door het uitventen in de wijde omgeving van de boerderij. Werk zat dus in onze boerenbedoening en daarom moesten wij als kinderen dan ook allemaal flink aanpakken, dat hoorde nu eenmaal zo in die tijd.
Met tien personen op de boerderij wonen betekende wel dat wij als kinderen geen eigen (slaap)kamer hadden. Tegenwoordig is dat haast niet meer denkbaar. Mijn ouders sliepen in een ledikant op de slaapkamer waarin ook nog een bedstee was. Voor de rest waren we, om te kunnen slapen, aangewezen op 2 bedsteden op zolder, één bedstee in de opkamer en tenslotte nog één bedstee in de woonkamer. Overigens wel knus hoor dat slapen in een in de muur ingebouwde slaapplaats.
In 1939, kort voor de oorlog, besloot mijn vader om De Vergulden Eenhoorn te verlaten. Hij zag aankomen dat zijn weilanden binnen niet al te lange tijd plaats moesten maken voor de bouw van woningen en kantoren in de Watergraafsmeer. Als gevolg daarvan zou ons gezin op deze plek zijn bron van bestaan kwijtraken. Daarom verhuisden wij toen naar een andere boerderij in Sloterdijk.
Gepubliceerd in
-
Vergulden Eenhoorn gevelstaan -
De gevelsteen boerderijk De Vergulden Eenhoorn. Door het uitbreken van de Tweede Wereldoorlog in 1940 kwam de door melkboer Prins gevreesde stadsuitbreiding stil te staan. Boer Gerrit Kars die onze opvolger op 'De Vergulden Eenhoorn' was geworden , kon daardoor nog vele jaren zijn bedrijf op de boerderij uitoefenen. In de jaren zestig/zeventig van de vorige eeuw verrezen er woningen en kantoren op de plek waar onze koeien graasden, maar de boerderij bleef bestaan.
-
Foto van mijn vier oudere broertjes en zusjes (geboren tussen 1920 en 1927). Van links naar rechts: Henk, Klaartje, Corrie en Wim Prins. Op de achtergrond de hooiberg en de koeienstal
-
Een klassenfoto van de Kleuterschool aan de Eerste Ringdijkstraat (Schoollaan) omstreeks 1934/1935. Achteraan rechts op de foto staat Juffrouw van Wezel (met hoed) en links haar assistente. Henny Prins zit op de punt van de tafel in het midden van de achterste rij kinderen.
Reacties (6)
Jo
vergulde eenhoorn
Ik heb op deze boerderij gewerkt. (ca 1965) bij de familie Kars.
John Kars, waarmee ik op school zat in A'dam-Noord kan ik helaas niet meer vinden.
Op de hoek, naast de boerderij zat een aardappelboer; Doorman, met dochter Janny. Het was best een leuke tijd.
Daar vlakbij, in de Rudolf Dieselstraat op nr. 5 zat ik op de kleuterschool, "Zonnehoek" geheten.
Van deze school zoek ik al heeeel lang naar foto's.
Pieter
Bertus Striethouldt
Beste Piet, je hoeft je niet zo te excuseren hoor maar ik vind het best zo.
Ach ik ben ook wel eens te snel met reacties maar gelukkig proberen we het goede er van in te zien.
Ook ik sta geregeld met reacties in allerlei rubrieken en probeer alles wat me nog helder voor de geest staat neer te schrijven.
Ik ben van 1940 maar gelukkig laten de herinneringen mij nog niet in de steek zodat ik misschien anderen er mee kan verblijden en met soms wel eens wat geklets over allerlei momenten van deze tijd. Wel, ik hoop dat je nog lang in gezondheid naar allerlei wetenswaardigheden mag blijven kijken.
Kijk nog maar eens naar dit verhaal van "De Vergulden Eenhoorn", prachtig toch.
Vriendelijk gegroet,
Bertus
Piet Joon
Ik kon het niet laten om toch nog een keer op "het Geheugen" te kijken of er iets nieuws was. Daar schrok ik van mezelf.
HENK, ik was hoofdzakelijk boos over die rot spam en had enkele weken de reacties van de Soerabajastraat niet meer bekeken. Zo half september ging het daar bijna niet meer over vroeger. Nu heb ik de verhalen die daarna kwamen ook maar eens doorgelezen en zag dat het voor ex Soerabajastraatbewoners wel interessanter is geworden (mijzelf zegt het wat minder want ik woonde daar niet). Ik neem mijn opmerking over prietpraat dus terug. Mijn welgemeende excuses daarvoor. Als ik iemand er mee gekwetst heb dan was dat zeker niet mijn bedoeling.
Als je overigens bij het zoekvenster "Joon" intikt en niet alleen naar de verhalen zoekt maar ook op "Reacties" kun je zien dat daar 29 reacties van mij boven water komen die vrijwel allemaal positief zijn en ook over vroeger (in de Transvaalbuurt) gingen.
BERTUS, inderdaad bij Schoolbank en Dienstmakkers zie je inderdaad al lang weinig tot geen nieuws. Ook daar zat ik in het verleden vrijwel elke dag tevergeefs te zoeken naar leuke reacties. Jammer hoor want over "vroeger" wil ik zo graag alles lezen. Komt omdat ik zelf ook al een dagje ouder word (ben van 1939). Dan komt dat vanzelf.
Allemaal vriendelijke groeten en heel veel plezier met oude herinneringen toegewenst van
Piet Joon.
Henk Vittali
Beste Piet, sorry maar mopperen op anderen over "prietpraat" is mijns inziens niet terecht. Wie de bal kaatst ...... !
Commentaar leveren zonder zelf een bijdrage te leveren t.a.v. een goed verhaal te plaatsen is heel simpel.
Als ik "Joon" in tik komen er geen verhalen, dus vanaf nu zelf wat schrijven en bij de redactie insturen, of GEEN commentaar meer leveren.
Doe je best en bedenkt zelf wat, of in ieder geval wat jij in je jeugd zowel positief, als negatief hebt mee gemaakt.
Vriendelijke groeten van een "oud" Soerabajastraat bewoner.
Bertus Striethouldt
Die spam is inderdaad zeer hinderlijk, maar de prietpraat van ex buurtgenoten moet je luchtig tot je nemen.
Bedenk wel Henny, dat de meesten mensen die nog echt de nostalgie en geschiedenis kennen zo'n leeftijd tussen de 60 en 75 jaar hebben! Ik vind het juist leuk dat er wat van hun eigentijd en over nu iets te melden valt. Uiteraard is het beter dat er wat meer inhoud moet zijn maar erger je niet aan de mensen die elkaar na soms 50 jaar mekaar weer op deze wijze herkennen. Je eindigd ook met de zin, dat je iedereen in het verleden positief het allerbeste wenst met hun bewezen bijdrage.
Maar ja,....het houdt een keer op. Kijk maar eens op de "schoolbank" site, daar gebeurt het zelfde. Toch blijf ik optimistisch en hoop dat jij toch nog even om de hoek komt neuzen als er straks een leuke vervolging komt met een reactie op jou mooie rubriek van deze site.
Vriendelijk gegroet,
Bertus
piet joon
Mijn lol is er helemaal af. Ik heb nu al een aantal weken elke dag gekeken of er nog iets interessants te lezen was op het Geheugen van Oost.
Sinds dit verhaal over de Vergulden Eenhoorn geen enkel nieuw verhaal meer gezien. Alleen maar irritante spamberichten en voor de meeste lezers oninteressante prietpraat van ex Soerabajastraat bewoners. Voorlopig houd ik het dus maar voor gezien hier en verwijder ik het Geheugen uit mijn Favorieten. Het zal op deze manier wel net zo eindigen als met de Tugelawegsite (die ik trouwens erg mis). Ik hoopte al een tijdje op verandering maar heb er een hard hoofd in.
Het allerbeste voor iedereen die in het verleden een positief steentje hebben bijgedragen.
Groeten,
Piet Joon.
Reacties (6)